Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Mając na uwadze zakres podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów i sposób w jaki je uzasadniono, Naczelny Sąd Administracyjny za konieczne uznał przypomnienie zasad, według których powinna być sporządzona skarga kasacyjna.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że mocą art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres kontroli tego Sądu określa wnoszący skargę kasacyjną, poprzez wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej, czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny lub działające w sprawie organy podatkowe. Argumenty uzasadnienia powinny pozostawać w rzeczowym związku z przedmiotem zarzutów.
Obowiązek wskazania podstaw kasacyjnych i ich należytego uzasadnienia wynika z art. 176 § 1 w związku z art. 174 P.p.s.a. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz niezbędne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w przypadku zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. wniesionego na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., należy wskazać na czym polegała jego błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Przez wzgląd na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy. Ponieważ skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe.
Podkreślić należy, że skarga kasacyjna jest wnoszona od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 173 § 1 P.p.s.a.), który stosuje przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem dla podważenia stanowiska wyrażonego w skarżonym wyroku, w skardze kasacyjnej powinien być postawiony zarzut naruszenia przepisów tej ustawy, jako zarzut samoistny lub powiązany z przepisami, które stosował organ. Tymczasem we wniesionej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej w ogóle nie zarzucono naruszenia przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest to jednak uchybienie, które przesądziło o stwierdzeniu, że skarga kasacyjna została sporządzona wadliwie. Dotknięta jest ona bowiem innymi istotnymi wadami.
I tak, wbrew wymogom art. 174 pkt 2 i art. 176 P.p.s.a. nie wykazano wpływu na wynik sprawy zarzucanego naruszenia wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania, tj. Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawet nie wykazano w oparciu o treść tych przepisów, sposobu w jaki, zdaniem Skarżącego, zostały one naruszone. Dlatego zarzuty te uchylają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazano na art. 157 § 3 u.g.n. i art. 110r § 1 pkt 2, 7 i 9 u.p.e.a. Zauważenia wymaga, że w ustawie o gospodarce nieruchomościami artykuły nie posiadają paragrafów, lecz ustępy. Jeśli Skarżącemu chodziło o art. 157 ust. 3 u.g.n. to podnieść należy, że WSA przepisu tego nie stosował i słusznie, bo normowana nim sytuacja nie występuje w niniejszej sprawy.
Przywołany art. 157 ust. 3 stanowi, że w przypadku gdy operat szacunkowy został sporządzony przez osoby powołane lub ustanowione przez sąd, o ocenę operatu może wnioskować tylko sąd. W rozpoznanej sprawie sporządzenie operatu szacunkowego nie zostało zlecone przez sąd, lecz przez organ, który postąpił zgodnie z dyspozycją art. 111s § 1 u.p.e.a. Zastosowanie zatem znajduje przepis art. 157 ust. 1, jak prawidłowo wskazał WSA. Naruszenia tego przepisu nie zarzucono, więc dalsza wypowiedź jest niemożliwa.
Z kolei art. 110r § 1 u.p.e.a. nie jest przepisem prawa materialnego. Jest to przepis postępowania, określający elementy jakie powinien zawierać protokół opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Dlatego zgodnie z wymogami art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 P.p.s.a. konieczne było wykazanie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a tego nie uczyniono. W skardze kasacyjnej nie tylko nie wykazano owego wpływu, ale w ogóle w oparciu o treść art. 110r pkt 2, 7 i 9 u.p.e.a. nie podano w jaki konkretnie sposób został naruszony każdy z zapisów zamieszczonych w tych jednostkach. Tak więc i ten zarzut uchyla się spod kontroli Sądu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.
sędzia P. Borszowski sędzia J. Sokołowska sędzia W. Stachurski