Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji w jej uzasadnieniu podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać bądź konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest rolą tego sądu stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, a także prawa materialnego. W takim przypadku, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż uznanie ich za uzasadnione może czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów łączących się z ewentualnym naruszeniem prawa materialnego.
W obszarze naruszenia prawa procesowego skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zarzut ten jest bezprzedmiotowy albowiem, stosownie do art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 122, 187 § 1 i art. 180 o.p. należy zauważyć, że przepis 180 o.p. zawiera szereg jednostek redakcyjnych statuujących odrębne normy prawne. Brak precyzyjnego wskazanie, który konkretnie przepis został naruszony, przy jednoczesnym braku dostatecznego rozwinięcia (doprecyzowania) zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny do tak sformułowanego zarzutu nie może się odnieść merytorycznie.
Według art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do art. 187 § 1 o.p. stanowiącego rozwinięcie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca w istocie nie wyjaśniła na czym konkretnie polegało naruszenie powołanych wyżej przepisów ani nie wykazała wpływu tych uchybień na wynik sprawy. Argumentacja sprowadza się do gołosłownej polemiki z ustaleniami organów administracji publicznej poczynionymi na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Potencjalnie możliwa wadliwość oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie może być wywodzona na podstawie art. 122 i 187 § 1 o.p.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiałe jest oczekiwanie strony skarżącej w związku z załączonym do skargi kasacyjnej kalendarzem dostępności pokoi w obiekcie [...] w okresie od 1 stycznia do 30 marca 2025 r. Strona nie sformułowała wniosku, co do procesowej kwalifikacji złożonego kalendarza dostępności pokoi. Zestawienie nie dotyczy okresu adekwatnego do przedmiotu sprawy. Kalendarz dostępności pokoi złożony został w języku niemieckim bez jego tłumaczenia. W końcu należy zauważyć, że sądy administracyjne, poza wyjątkiem zawartym w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie prowadzą postępowania dowodowego.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 6o ust. 1 u.c.p.g., zgodnie z którym w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.
Strona skarżąca upatruje naruszenia tego przepisu w tym, że w celu określenia wielkości pojemników dokonano porównania do tylko jednej nieruchomości, i to nieadekwatnej z uwagi na świadczone usługi. Z przepisu art. 6o ust. 1 u.c.p.g. jednoznacznie wynika, że właściwy organ określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki. Porównanie do tylko jednej nieruchomości jest zatem zgodne z treścią tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o brak adekwatności wybranej do porównania nieruchomości to należy wyjaśnić, że skoro strona skarżąca nie podważyła skutecznie stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji i przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd I instancji zarzut ten nie mógł okazać się skuteczny.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. W uzasadnieniu tego zarzutu strona skarżąca przytoczyła fragment uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z 6 września 2022 r., sygn. akt III USK 508/21. Naczelny Sąd Administracyjny przedstawiony w cytowanym postanowieniu pogląd prawny podziela. Rzecz jednak w tym, że w stanie faktycznym sprawy nie sposób zidentyfikować sytuację naruszenia zasady równości. Powoływanie się, dopiero na etapie skargi kasacyjnej, na niezweryfikowane procesowo informacje nie stanowi dostatecznej przesłanki uznania, że zaskarżona decyzja narusza art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
s. Bogusław Woźniak s. Stanisław Bogucki s. Jolanta Sokołowska