Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 19 października 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 638/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 8 lipca 2022 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z 29 kwietnia 2022 r. Prezydent Miasta Świnoujście odmówił Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r., uznając, że korekta deklaracji złożona 21 maja 2021 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest bezskuteczna wobec odmowy stwierdzenia nadpłaty, a podatek w kwocie 154.490 zł wykazany w deklaracji złożonej 23 lutego 2016 r. jest podatkiem należnym i należycie zapłaconym. Rozstrzygnięcie to zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie utrzymane w mocy decyzją z 8 lipca 2022 r. W ocenie Kolegium, zabudowane działki o nr [...], [...], [...], [...], [...] sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w 2016 r. symbolem "Tr" oraz działka nr [...] sklasyfikowana symbolem "dr", wszystkie objęte jedną księgą wieczystą o nr KW [...], o łącznej pow. 85.496 m2, a także budynki nań posadowione, należy opodatkować wedle złożonej przez Spółkę w deklaracji pierwotnej z 26 lutego 2016 r. jako związane z działalnością gospodarczą. Kolegium wskazało, że przedmiotową nieruchomość nabytą aktem notarialnym z 10 lutego 2014 r., rep. A nr [...], wprowadzoną na stan przedsiębiorstwa Strony do ewidencji środków trwałych, wniesioną następnie aktem notarialnym z 21 października 2020 r., rep. A nr [...], jako wkład niepieniężny na pokrycie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym H. sp. z o.o. z siedzibą w W. przez Skarżącą jako jedynego jej wspólnika, przeznaczoną wg oświadczenia Strony pod budowę kolejnego hotelu, uznać należy za związaną z działalnością gospodarczą strony wg stanu na 2016 r.
Według organu, argumentacja strony sprowadza się do aspektu zbędności zabudowań na zakupionym gruncie z uwagi na planowaną inwestycję hotelową, w tym zły stan techniczny tych zabudowań. Kryterium stanu technicznego budynków nie było jednak przedmiotem wykładni Trybunału Konstytucyjnego w wyroku o sygn. 39/19, toteż dla skorzystania z wyłączenia budynków o złym stanie technicznym z kategorii związanych z działalnością gospodarczą Skarżąca winna w tym względzie wylegitymować się odpowiednią decyzją organu nadzoru budowlanego lub organu nadzoru górniczego. Kolegium zaznaczyło, że Spółka znała stan techniczny i prawny zakupionej nieruchomości, w tym miała wiedzę o dotychczasowym sposobie jej wykorzystywania, przeznaczeniu, rodzaju budowli oraz budynków znajdujących się na gruntach czy stopniu degradacji. Strona nabyła w 2014 r. nieruchomość na działalność służącą rozwojowi usług hotelarskich w ramach Grupy Kapitałowej [...], a zatem okoliczność, że niektóre z budynków posadowionych na zakupionej nieruchomości są zbędne, a być może nawet wszystkie budynki mają zostać wyburzone pod nową inwestycję, oznaczać będzie realizację przez podatnika przyjętego od początku zamierzenia gospodarczego.
Według Kolegium, zastosowanie najwyższej stawki podatkowej nie jest uzależnione od tego, czy w danym momencie nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana i czy przynosi ona w danym roku korzyści, jak również nie ma znaczenia, jakie koszty ponosi przedsiębiorca i jakie czynności musi wykonać dla przystosowania nieruchomości dla osiągnięcia swego celu gospodarczego. Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie można, w ocenie Kolegium, wyprowadzić również tezy, że stawkę najwyższą należy stosować jedynie wobec przedmiotów opodatkowania przynoszących zyski. Dla zaliczenia budynków do kategorii związanych z działalności gospodarczą nie jest konieczne przypisanie tym budynkom walorów podnoszących wartość użytkową nabytej nieruchomości, lecz okoliczność, że na nieruchomości tej ma zostać zrealizowana inwestycja budowlana wpisująca się w profil głównej działalności spółki - prowadzenie hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania. Skoro Spółka nie wyburzyła od 2014 r. budynków zlokalizowanych na nieruchomości, nie uzyskała też decyzji wymaganej art. 1a ust. 2a pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.), budynki podlegające zamiarowi wyburzenia przez przedsiębiorcę należy postrzegać za pozostające w sferze związanych z inwestycyjną działalnością gospodarczą podatnika, a tym samym wypełniające normę art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Kolegium, o ile podatnik rzeczywiście podjąłby czynności zmierzające do wyburzenia budynków, nie realizowałby w takim przypadku celów pozagospodarczych, a czynności w ramach inwestycji gospodarczej i koszty wyburzeniowe złożyłyby się na koszty działalności gospodarczej inwestora.
Kolegium nie podzieliło zarzutu profiskalnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ zaznaczył, że sam zamiar usunięcia budynków (co do zasady nadających do remontu, ale niewpisujących się w nową inwestycję), składa się na zamierzenie gospodarcze przedsiębiorcy i tym samym budynki, których przedsiębiorca nie ma zamiaru eksploatować i tak stanowią kategorię budynków związanych z działalnością gospodarczą, skoro utrzymywane są na gruncie zakwalifikowanym do kategorii związanych z działalnością gospodarczą i potencjalnie mogłyby zostać przystosowane dla potrzeb działalności strony. Okoliczność, że przedmiotem działalności Strony jest wyłącznie prowadzenie działalności gospodarczej skalkulowanej na osiąganie zysku, sprawia, że przedmiotowe budynki są budynkami związanymi z działalnością gospodarczą w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na wstępie zaznaczył, że mimo treści wniosku zainicjowano postępowanie o zwrot nadpłaty, podczas gdy organ wydał decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty. W ocenie Sadu powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie wobec niezasadności wniosku podatnika.
Sąd podzielił stanowisko organów, że przedmiotowa nieruchomość w 2016 r. była w posiadaniu Spółki - przedsiębiorcy i przez nią wykorzystywana do działalności gospodarczej. Zaznaczono, że na etapie postępowania odwoławczego ograniczono sporne kwestie do kwalifikacji budynków znajdujących się na badanych gruntach nieruchomości. Spółka przyznała, że grunt został zakupiony pod planowaną zabudowę hotelową, lecz znajdujące na nim budynki i budowle nie mogły zostać wykorzystane w tej działalności zarówno ze względu na swój stan techniczny, jak charakter/przeznaczenie (obiekty powojskowe) niemożliwe do wykorzystania w ramach zabudowy hotelowej. W toku postępowania Skarżąca przedłożyła operat szacunkowy i oferty związane z uporządkowaniem nieruchomości, które obrazują zły stan obiektów, czego organ nie uwzględnił. W operacie wymieniono 17 obiektów o pow. użytkowej 1.196 m2, w tym budowle. W ocenie Sądu, fakt, że niektóre z budynków posadowionych na nieruchomości są zbędne i mają być wyburzone pod nową inwestycję, oznacza realizację przez podatnika przyjętego od początku zamierzenia gospodarczego. Zastosowanie najwyższej stawki podatkowej nie jest uzależnione od tego, czy w danym momencie nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana i czy przynosi w danym roku korzyści, jak również nie ma znaczenia, jakie koszty ponosi przedsiębiorca i jakie czynności musi wykonać dla przystosowania nieruchomości dla osiągnięcia swego celu gospodarczego. Powyższe doprowadziło Sąd do oceny, że podnoszone przez Skarżącą okoliczności o zbędności budynków i braku generowania przezeń zysku nie miały wpływu na rozpoznanie sprawy.