Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2214/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) oddalił skargę A. C. (dalej: Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z dnia 20 lipca 2023 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
Skargę kasacyjną wniosła Skarżąca. Jako podstawę kasacyjną wskazała naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 57a P.p.s.a., a mianowicie art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm., dalej: K.c.) w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r., poz. 1043 ze zm., dalej: u.p.s.d.) oraz art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm., dalej: u.g.n.) polegające na błędnej wykładni przepisów art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. w związku z art. 922 K.c. prowadzącej do wniosku, że samo wykazanie spadkobrania po byłym właścicielu nieruchomości warszawskiej stanowi wystarczającą podstawę do opodatkowania podatkiem od spadku roszczenia o odszkodowanie za nieruchomość warszawską, przy braku zastosowania przepisu art. 215 ust. 2 u.g.n. w zakresie ustalenia charakteru prawnego roszczenia.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, ewentualnie zmianę interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS poprzez stwierdzenie, że stanowisko wnioskodawców zawarte we wniosku o interpretację przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe. Skarżąca oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie.