Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1781/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 maja 2023 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz H. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji stwierdził, że organ nie dokonał w należyty sposób oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście zaistnienia przesłanki interesu publicznego i ważnego interesu podatnika. W swoich ocenach organ nie uwzględnił bowiem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i nie dokonał też właściwej wykładni przesłanek, od zaistnienia których uzależnione jest zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 2) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p."). Powyższe stanowi o naruszeniu zarówno art. 67a § 1 pkt 2) O.p. jak i przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz ogólnej zasady przekonywania zawartej w art. 124 O.p. i zasady zaufania do organów podatkowych uregulowanej w art. 121 § 1 O.p. Sąd zauważył, że spółka nie ubiegała się o definitywne umorzenie zaległości podatkowej, a o rozłożenie jej na raty. Opisana we wniosku sekwencja zdarzeń nie wskazuje na zaniechania spółki zmierzające do celowego uszczuplania należności podatkowych. Strona wskazała na złożoną sytuację związaną z odroczeniem w czasie realizacji zamówienia na roboty budowlane, co wymagało od niej utrzymania potencjału ludzkiego w gotowości do podjęcia pracy, bez angażowania się w inne większe zamówienia, dodatkowo na powyższą sytuację nałożyły się pandemia COVID i konflikt zbrojny w Ukrainie, które były czynnikami powszechnie wywierającymi negatywny wpływ na przedsiębiorców i podatników. Jak wynika z prezentowanego w toku postępowania i w skardze stanowiska spółki, swój ważny interes spółka postrzega przez pryzmat utrzymania miejsc pracy swoich pracowników, a także dalszego funkcjonowania na rynku, co stwarza potencjał nie tylko na spłacenie spornej zaległości podatkowej, ale też na ponoszenie ciężarów podatkowych w przyszłości.
Sąd podkreślił, że z ustalonych w sprawie okoliczności wynika, że skarżąca nie zmierza do uniknięcia zapłaty spornej zaległości, na co wskazują także podejmowane przez nią działania związane z ubieganiem się o rozłożenie obowiązku zapłaty zaległości na raty, jak również dokonywane wpłaty na rzecz organu podatkowego. Ustalając więc okoliczności istotne dla wystąpienia przesłanki interesu publicznego należy wziąć także pod uwagę możliwości płatnicze skarżącej oraz duże ryzyko związane z jednorazową spłatą należności zarówno dla samej spółki, jej pracowników, trwałości zatrudnienia i utrzymania miejsc pracy, jak i dla możliwości zaspokojenia się organu i skuteczności egzekucji. Ma to szczególne znaczenie w przypadku tego rodzaju ulgi, o którą ubiegała się skarżąca, gdyż ewentualne rozłożenie należności na raty również gwarantuje zaspokojenie potrzeb budżetowych wraz z konieczną do uiszczenia opłatą prolongacyjną, a spłata należności rozciągnięta w czasie zmniejsza ryzyko niespłacenia należności w ogóle.
Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, przy uwzględnieniu aktualnej sytuacji finansowej skarżącej, organ obowiązany będzie w sposób kompletny, spójny i zrozumiały odnieść ją do przesłanek interesu publicznego i ważnego interesu podatnika.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając o zrzeczeniu się rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. przez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 maja 2023 r. na skutek niezasadnego uznania przez Sąd, że organ w niniejszej sprawie nie dokonał w należyty sposób oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście zaistnienia przesłanki interesu publicznego i ważnego interesu podatnika, bowiem zdaniem Sądu organ w swoich ocenach nie uwzględnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, naruszając tym samym również zasadę przekonywania zawartą w art. 124 O.p. oraz zasadę zaufania do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zarzucił Sądowi I instancji, że w zaskarżonym wyroku naruszył prawo materialne, tj. art. 67a § 1 pkt 2 O.p. przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie na skutek niezasadnego uznania przez Sąd, że organ dokonał niewłaściwej wykładni art. 67a § 1 pkt 2 O.p. co do przesłanek, od zaistnienia których uzależnione jest zastosowanie instytucji przewidzianej w ww. przepisie, podczas gdy organ prawidłowo wyłożył ww. przepis, w tym również w zakresie wskazanych w tym przepisie przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, od których uzależnione jest zastosowanie ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wszechstronnie uwzględniając elementy wykładni tych pojęć i w konsekwencji właściwie nie zastosował instytucji przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 2 O.p.