Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 30 listopada 2023 r., I SA/Gl 707/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. R. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 13 marca 2023 r., nr SKO.F/41.4/1203/2022/19207, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Świętochłowice z 19 sierpnia 2022 r., określającą Skarżącemu oraz J. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2020 r., naliczone od nieruchomości położonej w S. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę na decyzję organu odwoławczego, wskazał, że opodatkowana nieruchomość stanowi przedmiot współwłasności Skarżącego oraz J. P., a na terenie tej nieruchomości w 2020 r. prowadzona była działalność gospodarcza - warsztat samochodowy "S. [...]". Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, że podatek powinien obciążać wyłącznie J. P., jako samoistnego posiadacza tej nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. dalej ,,u.p.o.l."). Sąd podzielił ustalenia organów, że J. P. w roku podatkowym 2020 r. nie mógł zostać uznany za posiadacza samoistnego nieruchomości. Nie dokonał on znaczących zmian w przedmiocie współwłasności, które mogłyby wskazywać, że jego wolą jest władanie całą nieruchomością, jako posiadacz samoistny. Sąd wskazał też na aktywność Skarżącego, który wykonywał uprawnienia właścicielskie.
Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Skarżącego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi, na podstawie art. 176 w zw. z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), postawione zostały zarzuty naruszenia:
1) przepisów prawa materialnego, a to art. 3 ust. 3 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, na skutek niewłaściwego uznania przez sąd pierwszej instancji, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przywołanym przepisie prawa. W konsekwencji powyższego nastąpiło błędne przyjęcie przez WSA, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2020 ciąży solidarnie na Skarżącym oraz drugim ze współwłaścicieli J. P., podczas gdy nieruchomość ta wykorzystywana była gospodarczo w 2020 r. przez D. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: D. [...], a jednocześnie pozostawała wówczas w istocie w posiadaniu jedynie J. P. wobec czego winna zostać zastosowana przez sąd pierwszej instancji zasada pierwszeństwa obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza nieruchomości przed jej właścicielem/współwłaścicielem;
2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 121 oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: ,,o.p."), poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nieustalenie faktycznej sytuacji kto, w jakim celu i w oparciu o jaki tytuł prawny korzystał w 2020 r. z nieruchomości, jak również na jakim etapie pozostaje toczący się nadal przed sądem powszechnym spór sądowy pomiędzy Skarżącym a D. B. o zapłatę wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pomimo, że zaniechał on dokonania jakiejkolwiek analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzestając jedynie na przyjęciu za prawidłową decyzję Prezydenta Miasta Świętochłowice z 19 sierpnia 2022 r. - co istotne także wbrew rozstrzygnięciom dotyczącym obowiązku podatkowego za lata 2015-2019 - że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości w wymiarze ustalonym w oparciu o stawki obowiązujące dla budynków oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ciąży solidarnie na Skarżącym oraz drugim ze współwłaścicieli J. P., podczas gdy w 2020 r. działalność gospodarczą na nieruchomości prowadziła bez wiedzy i zgody Skarżącego D. B., co czyniła za wyłącznym przyzwoleniem udzielonym przez J. P., który powinien być uznany za posiadacza samoistnego nieruchomości.