b) art 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492; dalej: ,,p.u.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę sytuacji odwołującego się i uznanie, że gmina ma prawne kompetencje, aby w uzasadnionych przypadkach zastosować na swoim terenie więcej niż jedną metodę ustalania opłat.
W oparciu o te zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i o rozpoznanie sprawy na rozprawie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać sprawy w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. Granice kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczają wskazane przez stronę skarżącą naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować stron postępowania i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (zob. np. wyrok NSA z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11). Sąd kasacyjny nie może również modyfikować uzasadnienia zarzutów kasacyjnych pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z 11 czerwca 2015 r., II FSK 1079/13).
W tej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zarzuty skargi kasacyjnej nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku.
Przede wszystkim niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6k ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten zawiera normy kompetencyjne, upoważniające radę gminy do dokonania w drodze uchwały: (1) wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustalenia stawki takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy; (2) ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości; (3) ustalenia stawki opłaty za m3 zużytej wody - w przypadku wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 3a.
Przywołana regulacja prawna stanowi podstawę do wydania aktu prawa miejscowego, regulującego wymienione wyżej kwestie na terenie danej gminy. W stanie prawny, którego sprawa dotyczy, takim aktem była uchwała nr LVI/1749/2021 Rady m.st. Warszawy z 18 listopada 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2023 r., poz. 10074, dalej: "uchwała"). W § 1 ust. 3 tej uchwały przyjęto, że stawka opłaty od gospodarstwa domowego w nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wynosi 107,00 zł. Zgodnie zaś z § 5 uchwały zwalnia się w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. W takim przypadku wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pomniejsza się o 9,00 zł.
Uwzględniając zarówno przepisy u.c.p.g., jak i przywołanej uchwały, Prezydent m.st. Warszawy ustalił wobec Skarżącego należną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 98 zł. Ustalając wysokość tej opłaty w decyzji wydanej wobec Skarżącego, organ miał obowiązek uwzględnić obowiązującą na terenie gminy uchwałę w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawkę takiej opłaty. Wbrew obowiązującej uchwale, nie mógł przyjąć innych metod lub stawek. Wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zgodnie z art. 6k ust. 1 u.c.p.g., dokonywany jest przez organ uchwałodawczy gminy, a nie przez organ wykonawczy, wydający na podstawie uchwały indywidualne rozstrzygnięcia. Kwestionowanie wybranej przez radę gminy metody ustalania opłaty za gospodarowanie nieruchomościami nie jest możliwe w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia tej opłaty w stosunku do indywidulanego adresata. Dlatego słusznie sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że jeżeli strona skarżąca kwestionuje przyjętą w uchwale metodę ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, powinna zaskarżyć tę uchwałę do sądu administracyjnego.
Niezasadne są też zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. Przywołane przepisy procedury administracyjnej nakazują organom administracji publicznej stanie na straży praworządności oraz podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W toku postępowania organy mają obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Mają też obowiązek ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zaskarżone w tej sprawie rozstrzygnięcia wydane zostały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Nie budzą przy tym żadnych wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, które stały się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji oraz wyroku sądu pierwszej instancji. Autor skargi kasacyjnej w istocie nie podważa tych ustaleń, koncentrując swoje zastrzeżenia na wyborze metody ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która to kwestia - jak już wyżej wspomniano - leży poza granicami tej sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
SWSA (del.) Anna Sokołowska SNSA Wojciech Stachurski SNSA Paweł Borszowski