Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Mając na uwadze sposób w jaki została sformułowana skarga kasacyjna, konieczne jest przypomnienie zasad, według których powinien być sporządzony ten środek zaskarżenia wyroku
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres kontroli tego Sądu określa wnoszący skargę kasacyjną, poprzez wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zastrzec należy, że określenie danej podstawy prawnej musi być precyzyjne. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. To skarżący wyznacza zakres kontroli, wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone, przy czym argumenty uzasadnienia powinny pozostawać w rzeczowym związku z przedmiotem zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie decydować, jakich argumentów zamierzała użyć strona dla uzasadnienia stawianych zarzutów.
W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w przypadku zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. wniesionego na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., należy wskazać na czym polegała jego błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. W przypadku błędnej wykładni przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów), polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej.
Jak wynika z powyższego, prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy. Z tego względu ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe.
Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie, gdyż wniesione zarzuty nie zostały uzasadnione zgodnie z powyżej omówionymi wymogami.
I tak, w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 33 i art. 34 u.p.e.a. bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej, każdego z tych przepisów, a przecież art. 33 zawiera pięć paragrafów, z których dwa mają podział na dalsze jednostki redakcyjnej. Art. 34 ma 4 paragrafy i dwa z nich zawierają punkty. Każda jednostka ma odrębny zapis normatywny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawet nie wspomniano o każdym z tych zapisów. Brak wskazania konkretnego przepisu, który według Skarżącego został naruszony, wywołuje ten skutek, że zarzut uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W ogóle nie wykazano wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. Poza tym zarzucono naruszenie art. 10 i art. 75 K.p.a. bez sprecyzowania, który z paragrafów zawartych w tych przepisach został, według Skarżącego, naruszony (art. 10 ma trzy paragrafy, art. 75 – dwa).
W tej sytuacji co najwyżej powiedzieć można, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 18t u.p.e.a.i art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Prawidłowe jest stanowisko WSA, że w postępowaniu egzekucyjnym art. 10 K.p.a. nie znajduje zastosowania ze względu na specyfikę tego postępowania. Ponadto art. 126 K.p.a. stanowi, że art. 10 tej ustawy nie znajduje zastosowania do postanowień, a w postępowaniu egzekucyjnym wydawane są wyłącznie postanowienia.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 18t u.p.e.a. i art. 75 K.p.a. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że w postępowaniu egzekucyjnym postępowanie dowodowe prowadzone jest w ograniczonym zakresie, tzn. w granicach niezbędnych do rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie jest to zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określony w art. 33 § 2 pkt 1 i 6 u.p.e.a. i on wyznaczył granice postępowania dowodowego. W skardze kasacyjnej mowa jest o nieprzeprowadzeniu wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, ale nie wskazano żadnego konkretnego dowodu, który powinien być uwzględniony, nie podano też żadnej okoliczności, która powinna być ustalona w postępowaniu dowodowym. W związku z tym omawiany zarzut uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, oprócz wcześniej podanych przyczyn, również i z tego powodu.
W podniesionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestii właściwości wierzyciela, Naczelny Sąd Administracyjny nie może wypowiedzieć się, ponieważ nie został postawiony zarzut kasacyjny dotyczący tej materii. Powoływany tam art. 34 § 1 u.p.e.a. nie określa właściwości wierzyciela. Przepis ten wyłącznie stanowi o tym, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej rozpoznaje wierzyciel.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.
SNSA Wojciech Stachurski SNSA Dominik Gajewski SNSA Jolanta Sokołowska