Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 4 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 748/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z. Z. na uchwałę Rady Gminu O. z [...] r., nr [...] w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawek tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Z. Z. zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazanemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6r ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1439 ze zm.) - dalej jako "u.c.p.g." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie w okolicznościach nn. sprawy, iż zaskarżona uchwała Rady Gminy O. określająca stawkę opłaty za zagospodarowanie odpadami komunalnymi uwzględnia ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych oraz koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d, co doprowadziło do niezasadnego uznania, że uchwała Rady Gminy O. z [...] r. (nr [...]) została podjęta zgodnie z zasadami ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na poziomie pokrywającym realne koszty funkcjonowania tego systemu, podczas gdy uchwała nr [...] z [...] r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy O. oraz uchwała nr [...] z [...] r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy O. zostały uznane za nieważne i w konsekwencji należy uznać, że również stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przedmiotowo powiązane z nieważnymi regulacjami, zostały określone w sposób wadliwy i niezgodny z obowiązującymi przepisami,
b) art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku art. 6r ust. 2d u.c.p.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że w zamian za pobraną opłatę za zagospodarowanie odpadami komunalnymi gmina zapewniła właścicielom nieruchomości pozbywanie się wszystkich odpadów komunalnych, podczas gdy obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały nr [...]: uchwała nr [...] z [...] roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy O. oraz uchwała nr [...] z [...] r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy O. nie przewidywały wymaganego prawem zakresu świadczenia usług, a tym samym doprowadziły do naruszenia zasady samobilansowania się sytemu gospodarowania odpadami komunalnymi,
c) art. 147 § 1 ppsa w związku art. 6k ust. 2 pkt 2, 3 i 4 u.c.p.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że Rada Gminy O. w zaskarżonej uchwale uwzględniła koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa wart. 6r ust. 2-2b i 2d podczas gdy gmina nie zapewniła właścicielom nieruchomości pozbywania się wszystkich odpadów komunalnych w zakresie świadczonych usług.
3. Na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. wskazanemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zastosowania i w konsekwencji oddalenie skargi, podczas gdy Sąd winien był dokonać stwierdzenia nieważności tej zaskarżonej uchwały.
Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a skarżący wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie.
Rada Gminy O. reprezentowana przez Wójta Gminu O. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o (1) jej oddalenie, (2) zasądzenie od skarżącego na rzecz Rady Gminy O. zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, (3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów załączonych do niniejszej odpowiedzi na skargę kasacyjną.
W piśmie procesowym z 24 lipca 2025 r. Z. Z. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Z. Z. w piśmie procesowym z 24 sierpnia 2025 r. złożył wniosek o przyśpieszenie rozpatrywania skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji w jej uzasadnieniu podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać bądź konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest rolą tego sądu stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych.
Ocenę zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem przedstawionych przez Sąd I instancji motywów jakie legły u podstaw złożenia skargi na uchwałę Gminy O. z [...] r., nr [...]. Skarżący zwrócił uwagę, że "... dostarczenie odpadów do Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych właściciel nieruchomości organizuje we własnym zakresie i na własny koszt, a tym samym przenoszące na właściciela obowiązki ciążące na gminie..." uznane zostało przez WSA w Łodzi za rażąco naruszające prawo i wyeliminowane z obrotu prawnego (wyroki: II SA/Łd 873/20 i II SA/Łd 874/20, oddalone kasacje Rady Gminy O. przez NSA III OSK 5422/21 i III OSK 5423/21; oraz II SA/Łd 550/23 i lI SA/Łd 551/23 (ze skargi Wojewody [...]) NSA - III OSK 134/24, III OSK 3364/23). Zdaniem skarżącego wobec braku zrozumienia przez organy Gminy O., że nad prawomocnym unieważnieniem uchwał regulujących nie można przechodzić do porządku dziennego. Z jednej strony dochodziłoby do prawomocnego stwierdzenia, że przepisy prawa miejscowego określające wysokość opłat za gospodarowanie odpadami, uchwalone zostały z istotnym naruszeniem prawa polegającym na nierespektowaniu zapisów art. 6r u.c.p.g . Zgodnie, z prawem, podstawą do wyliczenia wysokości opłaty opisanej w art. 6r u.c.p.g. jest jednoznacznie określone, co musi być uwzględnione dla prawidłowej jej wysokości.