Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 29 stycznia 2026 r., VII SA/Wa 1012/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. K. i J. K. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego A. K. (dalej: "skarżący", "strona") na decyzję Ministra Finansów z 28 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej.
2. Od tego wyroku, 4 maja 2026 r. skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę kasacyjną, w której wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został uzasadniony szczególnie trudną sytuacją rodziny skarżących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
3. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. W judykaturze dominuje stanowisko kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. post. NSA z 14 listopada 2022 r., III FSK 1189/22). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.