Pełnomocnik DIAS w Krakowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zarządzeniem z 4 listopada 2025 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Materialnoprawną podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: (1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; (2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Stosowanie do art. 54 § 2 u.p.e.a. skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie.
W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że środek ochrony prawnej zobowiązanego, przewiedziany w art. 54 § 1 u.p.e.a., jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (np. wyroki NSA: z 25 sierpnia 2020 r., II FSK 1324/18; z 17 maja 2022 r., III FSK 583/21). W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (np. wyroki NSA: z 24 kwietnia 2019 r., II FSK 1370/17; z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13). W szczególności w postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z 17 maja 2022 r., III FSK 583/21).
Argumentacja prezentowana przez skarżącą nie odnosi się do formalnej poprawności dokonanej czynności egzekucyjnej, lecz koncentruje się na kwestii nieistnienia obowiązku w związku z zapłatą zaległości w podatku od towarów i usług za luty 2024 r. przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Jak powyżej wyjaśniono, kwestia ta nie podlega jednak rozpoznaniu w trybie skargi na czynność egzekucyjną. Zagadnienia te mogą być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu wszczętym na skutek przedstawienia odpowiedniego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w sprawie skargi na czynność egzekucyjną pozostawało postępowanie w sprawie zarzutów egzekucyjnych zgłoszonych przez skarżącą w stosunku do przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Nie ma bowiem bezpośredniej zależności między rozpatrzeniem tych zarzutów, a rozpatrzeniem skargi na czynność egzekucyjną.
W ramach postępowania skargowego, przeprowadzonego na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonał oceny czy skarżona czynność egzekucyjna podjęta została zgodnie z wymogami określonymi w art. 80 u.p.e.a. Analiza zastosowanego środka egzekucyjnego wykazała, że czynność ta spełnia warunki formalne wynikające z tego przepisu. W skardze kasacyjnej nie wskazano na formalne uchybienia związane z zajęciem wierzytelności z rachunku bankowego.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że nie może odnieść skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i w zw. z art. 11, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 54 § 1 i § 4 pkt 1 u.p.e.a.
W tych okolicznościach, organ egzekucyjny prawidłowo rozpoznał sprawę w granicach wyznaczonych skargą na czynności egzekucyjne złożoną przez skarżącą. Skarżąca nie przedstawiła zarzutów podważających prawidłowość oceny tego środka zaskarżenia.
Wobec powyższego skarga kasacyjna podlega oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).
sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Stanisław Bogucki sędzia NSA Bogusław Woźniak