- zachodziły opisane w art. 162 § 1 O.p. przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu na wniesienie odwołania od decyzji z tytułu wysokości podatku od nieruchomości za 2020 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta L., znak: [...].
Z opisanych wyżej względów i przyczyn wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie z 8 grudnia 2023 r. oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według prawem przepisanych norm.
Ponadto w oparciu o przepis art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie przedmiotowej skargi na rozprawie.
W niniejszej sprawie brak jest odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.).
Istotą sporu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r. ustalającej zobowiązanie skarżącego w podatku od nieruchomości za 2020 r. Skarżący stoi na stanowisku, że wskazana decyzja w ogóle nie została mu doręczona. Wprawdzie złożył on wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednak równocześnie wniósł o doręczenie mu tej decyzji. Swoje stanowisko Skarżący uzasadnia tym, że przesyłka zawierająca decyzję nie została skierowana na właściwy adres, a osoba która odebrała decyzję w dniu 27 stycznia 2020 r. nie była do tego upoważniona. Skarżący swoje stanowisko uzasadnia faktem, że przebywał w C., początkowo osadzony w areszcie, a następnie objęty zakazem wyjazdu z tego kraju.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do stanu faktycznego, który został ustalony przez Organ i nie jest kwestionowany przez Skarżącego.
Bezspornym jest, że nadanie przesyłki zawierającej decyzję, jak i jej odebranie miało miejsce na ponad 21 miesięcy przed dokonaniem przez Skarżącego zmiany danych adresowych w CEIDG. Stąd Organ opierając się na aktualnych danych zawartych w CEIDG dokonał nadania przesyłki decyzji na właściwy adres Skarżącego. Organ nie mógł posiadać wiedzy na podstawie aktualnego rejestru CEIDG, że Skarżący dokonał zmian danych adresowych dokonanych dopiero w dniu 5 listopada 2020 r. Nie mogło mieć również znaczenia dla oceny prawidłowości doręczenia decyzji Prezydenta Miasta dokonana adnotacja – uczyniona podczas w/w dokonywanych zmian – że ma ona skutek wsteczny na dzień 5 listopada 2017 r. Wskazać również należy, że Skarżący posługiwał się adresem na który została wysłana decyzja Prezydenta Miasta jeszcze w dniu 3 listopada 2022 roku, wykazując go na swoim zaświadczeniu lekarskim. Stąd na akceptację zasługują ustalenia poczynione przez Organ i zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, że pismo zawierające decyzję zostało wysłane na właściwy adres będący adresem stałego dodatkowego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, wynikający z treści CEIDG. Ponadto ten adres podawany był wcześniej co najmniej kilkukrotnie organowi przez samego Skarżącego, a pisma kierowane na ten adres odbierane były przez osobę upoważnioną.
W odniesieniu do zarzutu sformułowanego w zakresie braku upoważnienia dla P.W., który odebrał przedmiotową decyzję, Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje ustalenia organu zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, iż z przeprowadzonego postępowania podatkowego wynika, że wskazana osoba (P. W.) odebrała nie tylko przesyłkę z przedmiotową decyzją Prezydenta Miasta ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2020 r., ale również odbierała szereg innych pism (nadawany za pośrednictwem Poczty Polskiej) kierowanych do podatnika na adres w L. przy ul. [...], legitymując się podpisem z adnotacją "z up." lub "pełn.". Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem organu, a zaakceptowanym przez sąd pierwszej instancji, że była to osoba upoważniona – w placówce Poczty Polskiej – do odbioru pism urzędowych kierowanych do Skarżącego.
Należy również zauważyć, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, pismo będące potwierdzeniem odbioru w placówce pocztowej jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości. Kwestionowanie bądź obalenie prawdziwości zawartych w zwrotnym potwierdzeniu dowodu jest wprawdzie możliwe, ale nie może odbywać się poprzez formułowanie twierdzeń strony bez żadnego poparcie czy argumentacji dowodowej.
Również okoliczność przymusowego przebywania Skarżącego na terytorium innego państwa (C.) nie stanowiło przeszkody w podjęciu konkretnych działań formalnych w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Poza okresem tymczasowego aresztowania trwającego do dnia 24 sierpnia 2017 r., Skarżący przebywał w C. z zakazem opuszczania kraju, ale bez ograniczenia w podejmowaniu działań przez pełnomocnika w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Sam fakt, że podczas przebywania w C. do grudnia 2021 r. (jak sam oświadczył Skarżący) zdołał dokonać zmian w CEIDG w zakresie danych adresowych w dniu 5 listopada 2021 r., świadczy o tym że nie był pozbawiony możności prowadzenia swoich spraw. Mimo, że Skarżący nie przebywał w P. i nie mógł osobiście odbierać kierowanej do niego korespondencji, czynił to w jego imieniu P. W. jako osoba upoważniona. Stąd nie było uzasadnienia zastosowania art. 138 O.p. oraz 154a § 1 O.p.
Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art. 122 O.p., 123 O.p.,187 O.p.,188 O.p., 188 O.p.,191 O.p.,195 pkt. 2 O.p. oraz art. 228 § 1 pkt. 2 O.p. i 162 § 1 O.p. bowiem Skarżący nie precyzuje – również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - jakie okoliczności świadczą o naruszeniu powyższych przepisów.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
SNSA Dominik Gajewski SNSA Paweł Borszowski SNSA Wojciech Stachurski