Wyrok NSA z dnia 05 lutego 2026, sygn. III FSK 711/25

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na założeniu Prokuratora, iż wydana w dniu 26 sierpnia 2019 r. interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego stanowi nową okoliczność faktyczną w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona - SKO nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu z uwagi na brak wiedzy o jej istnieniu. Prokurator założył, że modyfikacja stanu faktycznego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skutkuje zmianą okoliczności faktycznych sprawy o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, a w konsekwencji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt ll FSK 123/17 (wydany w postępowaniu interpretacyjnym), nie może wiązać organu podatkowego, gdyż orzeczenia mają moc wiążącą jedynie w takich samych okolicznościach faktycznych.

Z kolei Spółka stoi na stanowisku, że przedmiotowe postępowanie (jako wszczęte na skutek wniesienia skargi o wznowienie postępowania) nie może prowadzić do ponownej oceny merytorycznej sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem.

Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W orzecznictwie wskazuje się, że wymienione w art. 273 § 2 p.p.s.a. przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że okoliczności i dowody, na które powołuje się strona, istniały przed zakończeniem sprawy, której dotyczy wniosek. Po drugie zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Po trzecie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi, a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Po czwarte, strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one jej znane (por. wyrok NSA z 24 maja 2024 r., sygn. akt I FSK 1336/23).

Trafnie Sąd I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego rozpatrywaną skargą kasacyjną wyroku wskazał, że organy interpretacyjne nie są uprawnione do poprawiania, uzupełniania albo zmieniania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego; w postępowaniu interpretacyjnym nie prowadzi się postępowania dowodowego, na podstawie którego organ mógłby ustalić i przedstawić stan faktyczny za wnioskodawcę, albo zaprezentowany stan faktyczny merytorycznie zweryfikować (por. wyroki NSA w sprawach: sygn. akt II FSK 1408/07, II FSK 391/08, I FSK 553/11). W konsekwencji, interpretacja indywidualna nie ma charakteru prejudycjalnego i nie wiąże ani organu podatkowego, ani sądu administracyjnego w postępowaniach dotyczących wymiaru zobowiązania podatkowego lub stwierdzenia nadpłaty. Postępowania interpretacyjne i podatkowe różnią się zasadniczo pod względem funkcji oraz podstaw ustalania stanu faktycznego. Z tego też między innymi względu, ich wyniki nie mogą być automatycznie przenoszone między sobą. Ocena prawna zawarta w interpretacji nie zastępuje subsumcji dokonanej w sprawie podatkowej i nie może determinować jej rozstrzygnięcia.

Ponadto umknąć uwadze nie może, że również sam Prokurator w skardze kasacyjnej zwrócił uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt lll FSK 295/24, w którym NSA wskazał na analogiczną tezę do zaprezentowanej przez Sąd I instancji podkreślając, iż w relacji: spraw o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego i sprawy o ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego, bądź stwierdzenie nadpłaty podatku subsumcja stanu faktycznego sprawy interpretacyjnej pod normy materialnego prawa podatkowego nie wiąże, na podstawie art. 153 i art 170 p.p.s.a., sądu orzekającego w sprawie podatkowej. Uzasadnione to jest okolicznością, że stan faktyczny przyjmowany jest przez organ interpretacyjny i organ podatkowy na innych prawnych zasadach, wobec czego stany faktyczne w obu kategoriach spraw mogą być różne, natomiast postępowanie interpretacyjne i postępowanie podatkowe nie są tożsame.

W konsekwencji zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 26 sierpnia 2019 r. ewidentnie nie stanowi nowej, istotnej okoliczności faktycznej sprawy. Treść wskazanej interpretacji nie może być traktowana jako środek dowodowy, który mógłby wpływać na wynik sprawy dotyczącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Interpretacja indywidualna, nie zawiera bowiem ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy, lecz opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego zaprezentowanym przez wnioskodawcę w postępowaniu interpretacyjnym, który to nie został zweryfikowany i potwierdzony przez organ podatkowy w toku postępowania dowodowego. W konsekwencji interpretacja z dnia 26 sierpnia 2019 r. nie może modyfikować, ani zastępować ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ podatkowy w toku postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, a tym samym nie może wpływać na jego wynik i stanowić nowej okoliczności faktycznej umożliwiającej wznowienie postępowania sądowego.

Podkreślić należy, że w ramach niniejszego postępowania sąd nie jest zatem automatycznie uprawniony do merytorycznego rozstrzygania sprawy objętej wcześniejszym, prawomocnym orzeczeniem, którego wznowienia się domaga Prokurator. Jego zadaniem jest przede wszystkim ocena, czy w konkretnych okolicznościach zachodzi jedna z przesłanek wznowienia oraz czy istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Nie można zatem utożsamiać - jak chciałby tego Prokurator - sprawy o wznowienie postępowania (jako postępowania nadzwyczajnego) ze zwykłym tokiem kontroli instancyjnej, które powinna inicjować skarga kasacyjna na wyroki o sygn. akt: I SA/Gl 1537/22, I SA/GI 1538/22, I SA/Gl 1539/22, l SA/ Gl 1540/22, I SA/GI 1541/22, I SA/GI 1542/22. Tymczasem taki środek zaskarżenia nigdy nie został złożony. Na obecnym etapie postępowania nie można zatem wykorzystywać postępowania w sprawie wznowienia do polemiki z prawomocnymi wyrokami WSA w Gliwicach.

Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze, że skarga kasacyjna w znacznej części dotyczy merytorycznej oceny prawomocnie zakończonej sprawy, podczas, gdy przedmiotem postępowania o wznowienie jest przede wszystkim ocena istnienia przesłanek wznowieniowych, za niezasadne uznaje zarzuty naruszenia art. art. 282 § 2 w zw. z art. 273 § 2 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 273 § 2 p.p.s.a.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a., poprzez uznanie mocy wiążącej wyroku NSA, sygn. akt. II FSK 123/17 w oparciu o przepisy postępowania podatkowego (o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości) i w konsekwencji sądowoadministracyjnego, mimo zmiany stanu faktycznego w postępowaniu interpretacyjnym. Również w tym przypadku, za nieprawidłowe uznać należy stanowisko Prokuratora. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, w sprawie o wydanie interpretacji ani organ, ani NSA nie badał, czy sporne w sprawie o stwierdzenie nadpłaty przedmioty stanowią urządzenia techniczne, gdyż był związany opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę. Nie można więc zasadnie twierdzić, co wadliwie przyjął Prokurator, że WSA z postępowania interpretacyjnego oraz wydanego w jego ramach prawomocnego wyroku NSA wywiódł, że przedmiotowe elektrofiltry i instalacja odsiarczania spalin, są urządzeniami technicznymi.

W świetle powyższego uznać należy, że podniesione przez Prokuratora podstawy kasacyjne w odniesieniu do zarzucanych naruszeń prawa procesowego okazały się nietrafne, w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

s. Cezary Koziński s. Sławomir Presnarowicz (spr.) s. Bogusław Woźniak