Wobec powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie,
2. zwrot kosztów postępowania, w wysokości prawem przypisanej, w tym wynagrodzenia doradcy podatkowego oraz wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
Jak już wyjaśniał Sąd pierwszej instancji, przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest wyłącznie ocena zarzutu opartego na przepisie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek. Organ wyłączył bowiem do odrębnego postępowania i rozstrzygnął zaskarżonym postanowieniem tylko jeden z zarzutów zgłoszonych przez skarżącą wobec toczącego się postępowania egzekucyjnego, który został podniesiony przez stronę dopiero na etapie zażalenia od postanowienia z 31 maja 2023 r. W związku z tym, dla zapewnienia realizacji zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy w trybie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przekazał sprawę w tej części do rozpoznania organowi pierwszej instancji. To zaś oznacza, że pozostałe zarzuty, w tym i ten oparty na art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., tj. zarzut wygaśnięcia obowiązku ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego, zostały rozpoznane w odrębnej sprawie, w której zapadło ostateczne postanowienie z 13 września 2023 r. Z tego względu nie mogą być one przedmiotem weryfikacji w niniejszym postępowaniu.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) jest niezasadny. Istota tego zarzutu sprowadzała się do kwestionowania przez skarżącą objęcia tytułem wykonawczym zobowiązania nieistniejącego, bowiem jej zdaniem, nieprawidłowo określono w nim wysokość odsetek, nie respektując przerw w ich naliczaniu.
WSA w Lublinie wyjaśnił, w sprawie nie zaistniała podstawa wyłączenia naliczania należności ubocznych, o której mowa w art. 54 § 1 pkt 7 o.p. Wprawdzie decyzja organu pierwszej instancji dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. doręczona została stronie po upływie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (postępowanie podatkowe wszczęto w dniu 25 marca 2020 r., zaś decyzję doręczono 16 września 2020 r.), jednak opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organu. Wyłączenie takie przewiduje art. 54 § 2 o.p., zgodnie z którym przepisu § 1 pkt 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu.
Organ przedstawił harmonogram działań, jakie podjęte zostały w sprawie, w której wydano decyzję wymiarową. Wyjaśnienia te wskazują, że przeprowadzono znaczną ilość dowodów, a samo postępowanie było złożone i skomplikowane. Z harmonogramu wynika, że organ podejmował czynności niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (czyli uzasadnione i potrzebne), bez zbędnej zwłoki, w dużej koncentracji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ przedstawił przekonujące argumenty na poparcie tezy, że to okoliczności obiektywne, na które nie miał wpływu spowodowały, że postępowanie odwoławcze nie mogło zakończyć się w ustawowym terminie.
Należy zauważyć, że skarga kasacyjna, poza wywodem na temat zasad ustalania wysokości odsetek oraz możliwości ich kwestionowania w postępowaniu egzekucyjnym nie zawiera uzasadnienia, wskazującego na nieprawidłowe wyliczenie odsetek w niniejszej sprawie. Samo stwierdzenie, że organ nie uwzględnił wszystkich przerw w ich naliczaniu, nie wystarczy do uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ dokonał w tym zakresie wnikliwej analizy, wskazując wszystkie okresy zarówno naliczania odsetek, jak i przerwy w ich naliczaniu, łącznie z uzasadnieniem ich przyczyn, natomiast skarżąca nie wykazała wadliwości tych ustaleń.
Z tych wszystkich względów niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., postawione samodzielnie oraz w powiązaniu z wymienionymi przepisami p.p.s.a.
Całkowicie chybiony jest też zarzut dotyczący naruszenia "art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa", postawiony w powiązaniu z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Należy zauważyć, że w postępowaniu egzekucyjnym, w zakresie nieuregulowanym przepisami u.p.e.a., mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 u.p.e.a.), a nie przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Zatem przepis art. 121 o.p. nie mógł być w tej sprawie stosowany, a co za tym idzie nie mógł być naruszony.
Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym m.in. art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd pierwszej instancji rozpoznał tę sprawę w jej granicach. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy w postaci zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska organu, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Sam fakt, że uzasadnienie to nie jest przekonujące dla skarżącej, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też naruszeń przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a.
W świetle powyższego uznać należy, że podniesione przez skarżącą podstawy kasacyjne w odniesieniu do zarzucanych naruszeń prawa materialnego, jak również procesowego okazały się nietrafne.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
sędzia NSA Sławomir Presnarowicz sędzia NSA Bogusław Woźniak sędzia NSA Jacek Pruszyński