15) art. 151 w zw. z art. 141 § 4 PPSA poprzez brak należytego wyjaśnienia przez Sąd dokonanego rozstrzygnięcia, które przejawiało, w szczególności pominięciem:
a) powołanych przez Skarżącą zarzutów dotyczących koncentracji materiału dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej w kontekście możliwości zastosowania zasady in dubio pro tributario;
b) braku możliwości Skarżącej brania czynnego udziały w postępowaniu podatkowym (naruszenie przez Organ art. 123, art. 200, art. 121 Ordynacji podatkowej);
c) wpływy naruszenia przez Organ art. 192 w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej możliwość określenia stanu faktycznego przez Organ;
d) wpływu przepisów utk (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 66 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 2 utk) na możliwość zastosowania stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c Ustawy;
II. na podstawie art. 174 pkt 1 PPSA naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
16) art. 151 PPSA w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Ustawy, poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż całość działek ewidencyjnych objętych Decyzją (Odcinek, Działki Niezabudowane oraz Działki po Likwidacji), powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy po prawidłowym zebraniu i rozważeniu całokształtu materiału dowodowego w sprawie Sąd powinien uznać, iż działki te mogą korzystać z opodatkowania z zastosowaniem stawki, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c Ustawy;
17) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a Ustawy poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem przez Sąd, iż Odcinek (budowle, budynki oraz całość działek ewidencyjnych) nie powinny podlegać zwolnieniu z opodatkowania z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a Ustawy, w przypadku gdy po prawidłowym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz zastosowaniu zasady in dubio pro tributario Sąd powinien był przyznać, iż Odcinek podlega zwolnieniu z opodatkowania;
18) art. 2 ust. 3 pkt 4 Ustawy poprzez jego niezastosowanie skutkujące uznaniem, iż działka nr [...] będzie podlegała opodatkowaniu w całości z zastosowaniem maksymalnej stawki podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy na części tej działki znajduje się droga publiczna;
19) art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm., dalej jako "Konstytucja RP") poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową wykonania ostatecznego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. SK 39/19, które ma moc powszechnie obowiązującą oraz podtrzymanie przez Sąd rozstrzygnięcia Organu, zgodnie z którym wszystkie nieruchomości będące w posiadaniu Skarżącej muszą zawsze być opodatkowane z zastosowaniem najwyższej stawki podatku od nieruchomości, gdyż "nie można wykluczyć, że sporne grunty, w tym działki niezabudowane, mogły służyć działalności w tym zakresie" (zob. str. 16 Decyzji), w sytuacji gdy:
a) Skarżąca ze względu na fakt nadania Odcinkowi statusu infrastruktury nieczynnej przez zarządcę infrastruktury, którym Skarżąca nie jest oraz ze względu na kształt działek składających się na Odcinek (vide załącznik nr 1 do niniejszej skargi kasacyjnej) nie jest w stanie wykorzystywać Odcinka do prowadzenia działalności gospodarczej (vide art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 2 utk);
b) brak jest racjonalnych podstaw do uznania, iż Odcinek, Działki po Likwidacji oraz Działki Niezabudowane mają potencjalny związek z prowadzoną działalnością gospodarczą - w tej kwestii Skarżąca wskazuje, iż zgodnie z częścią orzecznictwa, wydanego w stosunku do Skarżącej "Założenia co do potencjalnego związku gruntu (nieruchomości) z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny mieć racjonalne podstawy. Nie mogą to być zupełnie abstrakcyjne i oderwane od realiów wizje organu." - zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. III FSK 3205/21 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. I SA/Bd 148/22).
Mając na uwadze powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł na podstawie:
1) art. 185 §1 PPSA o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku;
2) art. 193 w zw. z art. 135 PPSA o uchylenie Decyzji oraz Decyzji I;
3) art. 176 § 2 PPSA o rozpoznanie sprawy na rozprawie;
4) art. 106 § 3 w zw. z art. 193 PPSA o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wydruku ze strony internetowej:
https://polska.geoportal2.pl/map/www/mapa.php?mapa=polska
obrazu działek składających się na Odcinek, na fakt braku możliwości ich wykorzystywania do prowadzonej działalności gospodarczej przez Skarżącą - wydruki te stanowią załącznik nr 1 do skargi kasacyjnej;
5) art. 200 w zw. z art. 205 § 2 PPSA o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw Skarżącej w pierwszej instancji;
6) art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 PPSA o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw Skarżącej w drugiej instancji.
Dnia 27 maja 2025 r. do NSA wpłynęło pismo procesowe Skarżącej wraz z wnioskami o przeprowadzenie dowodów. Działający w imieniu Spółki pełnomocnik wniósł na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów:
1) wykazu dróg powiatowych Województwa Podlaskiego ze strony internetowej https://pzdbstbialvstok.wrotapodlasia.pl/pl/siec dróg i mostow/wykaz-drog powiatowych.html gdzie w pozycji nr [...] określono drogę powiatową nr [...];
2) wydruku ze strony internetowej https://powiatbialvstok.lp-portal.pl/ ukazujący fragment drogi powiatowej nr [...] na odcinku Z. – S., z którego wynika, iż działka nr [...] obr. Z. (dalej jako: Działka) jest częścią drogi publicznej;
3) wydruku ze strony internetowej https://www.google.pl/maps/ ukazujący jedyną drogę łączącą bezpośrednio miejscowość Z. z miejscowością S., z zaznaczeniem na kolor żółty miejsca gdzie znajduje się Działka;
4) wydruku podania (korespondencji skierowanej do Powiatowego Zarządu Dróg w Białymstoku) z systemu e-puap, które dotyczyło określenia przebiegu drogi powiatowej nr [...] nieopodal skrzyżowania drogowo-kolejowego wraz z załącznikiem w postaci wydruku;
5) wydruk odpowiedzi Powiatowego Zarządu Dróg w Białymstoku wraz z pismem znak: GG.540.90.2025;
6) mapy sytuacyjno-wysokościowej Dziatki w skali 1:500 w wersji analogowej pobranej z Kolejowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie przy ul. Kijowskiej - na fakt: określenia kształtu Działki; stwierdzenia, iż Działka zajęta jest pod pas drogi publicznej (drogi powiatowej nr [...]).
Na rozprawie przed NSA w dniu 28 maja 2025 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe strony Skarżącej.
W niniejszej sprawie brak jest odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Jako niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 2a o.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. oraz z art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Jak również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 2 u.t.k. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej kwestionuje uznanie znaczenia przyjętego przez Sąd zwrotu "jest udostępniana" jako wyłącznie sytuację, w których doszło do faktycznego przekazania infrastruktury kolejowej przewoźnikowi kolejowemu.
Rozważając zasadność odmowy zastosowania wobec Skarżącej zwolnienia z opodatkowania spornych gruntów należy zauważyć, że w odniesieniu do poddanego analizie okresu należało zastosować brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. nadane ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 1923), obowiązujące od 1 stycznia 2017 r. Zwolnienie z podatku od nieruchomości obejmuje zatem grunty, budynki oraz budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym, z zastrzeżeniem, że omawianemu zwolnieniu podlegają grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, na których znajdują się budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2117 ze zm.), udostępniane przewoźnikom kolejowym.
Istotne pozostaje również, że art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. odsyła do ustawy o transporcie kolejowym wyłącznie w zakresie zwrotu "grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej", nie zaś sposobu rozumienia przesłanek zawartych w poszczególnych jednostkach redakcyjnych tego aktu. Dla prawidłowego zdekodowania pojęcia "udostępnienia przewoźnikom kolejowym" nie zachodzi konieczność sięgania do przepisów o transporcie kolejowym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym pogląd, że wykładni przepisów dotyczących ulg i zwolnień od podatku nie należy dokonywać rozszerzająco - co do zasady winna być stosowana ich wykładania literalna.
W odniesieniu do pierwszej z przesłanek (pkt 1 lit. a), tj. objętej sformułowanym zarzutem skargi kasacyjnej, w orzecznictwie tutejszego Sądu (por. np. wyroki: z 31 stycznia 2019, II FSK 3032/18; z 4 lutego 2020 r., II FSK 1627/19; z 13 lutego 2020 r., II FSK 2187/18; z 5 sierpnia 2020 r., II FSK 1438/18; z 27 kwietnia 2022 r., III FSK 506/21; z 25 maja 2022 r., III FSK 610/21) oraz piśmiennictwie wskazuje się, że użyty zwrot "jest udostępniana przewoźnikom kolejowym" oznacza faktyczne umożliwienie korzystania z infrastruktury przez przewoźnika kolejowego (por. L. Etel, R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX 2020, art. 7). Powyższe stanowi istotną zmianę względem stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2017 r., w którym obowiązek udostępnienia mógł mieć charakter wyłącznie potencjalny. Przesłankę "udostępnienia infrastruktury kolejowej", zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy rozpatrywać zgodnie z dosłownym językowym rozumieniem tego pojęcia, tj. chodzi o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej.
Z tego względu należy podzielić ocenę zaprezentowaną przez organy podatkowe oraz zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji, że celem wypełnienia przesłanki, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., w badanym roku podatkowym musi wystąpić faktyczne udostępnienie infrastruktury przewoźnikowi kolejowemu.
Skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń organów zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji, a w szczególności stanowiska, że zwrot "jest udostępniana" nie może dotyczyć linii kolejowej, na której został zawieszony ruch osobowy i towarowy. Takiej zaś linii, na której ruch jest nierealizowany i nie jest ona wykorzystywana przez przewoźnika kolejowego nie można uznać za objętą zwolnieniem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.
Mając powyższe rozważania na uwadze należy uznać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie jest kompletne. Została dokonana rzetelna analiza pojęcia "jest udostępniana", z powołaniem się na przykłady orzecznictwa i z odniesieniem do wątpliwości podatnika.
W sprawie nie było także podstaw do zastosowania zasady in dubio pro tributario (art. 2a o.p.). Z art. 2a o.p. wynika, że nie dające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego należy rozstrzygać na korzyść podatnika. Zasada "in dubio pro tributario" służy zapewnieniu niezbędnego poziomu bezpieczeństwa prawnego, jej zastosowanie wymaga zaistnienia obiektywnych i niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 25 lutego 2020 r., II FSK 2418/18). Zasada ta ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadawalających rezultatów. W realiach niniejszej sprawy wątpliwości interpretacyjne ocenić należy jako wyłącznie subiektywne, leżące po stronie skarżącej, co stanowi nieuzasadnioną opozycję do jednoznacznego orzecznictwa opartego o jasny kontekst językowy przepisu.
Jako niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej kwestionuje błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową wykonania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19.
Nie sposób się z tym zarzutem zgodzić. Wypowiadając się na temat zastosowania najwyższych stawek, w kontekście wyroku Trybunału z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował ustalenia, że Spółka jest przedsiębiorcą – jest wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS. Analiza dokonanych w rejestrze wpisów wskazuje, że Spółka zajmuje się zróżnicowaną działalnością gospodarczą, w tym polegającą m.in. na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, kupnie i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, zarządzaniu nieruchomościami wykonywanymi na zlecenie, pośrednictwie w obrocie nieruchomościami. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje ustalenia organu, że skoro Spółka w księgach rachunkowych ewidencjonuje rzeczowe aktywa trwałe, w tym grunty własne i prawo wieczystego użytkowania gruntów, a przedmiotem działalności Spółki jest też m.in. zarządzanie i obrót nieruchomościami, nie można wykluczyć, że sporne grunty, w tym działki niezabudowane, mogły służyć działalności w tym zakresie. Z tytułu oddania do odpłatnego korzystania części nieruchomości (umowa z P. P. S.A.) Spółka otrzymuje ustalony czynsz. Zdaniem Sądu, prawidłowym więc było przyjęcie, że sporne nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Jako niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 4 o.p. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej kwestionuje prawidłowość uzasadnienia faktycznego decyzji, że "działki po likwidacji" muszą być opodatkowane z zastosowaniem najwyższej stawki, zarzuca również, że w tym zakresie nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy.
Sąd pierwszej instancji wypowiedział się w tej kwestii wskazując, że zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i decyzję organu pierwszej instancji należało uznać za sporządzone prawidłowo. Uzasadnienia tych aktów są spójne, logiczne, kompletne, o prawidłowej strukturze. Zawierają wyczerpujące uzasadnienie prawne odnoszące się do przedmiotowego stanu faktycznego. Odniesiono się też do wszystkich spornych kwestii podnoszonych w skardze kasacyjnej.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. Nie ma również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. odnośnie braku zastosowania wobec części działki nr [...] wyłączenia z opodatkowania określonego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż utrzymanie dróg publicznych lub eksploatacja autostrad płatnych. Dla właściwego odczytania pojęcia "grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych" niezbędne jest odwołanie się do legalnej definicji "drogi publicznej", jak też regulacji jej dotyczących, zawartych w u.d.p. Drogą publiczną (art. 1 u.d.p.) jest droga zaliczona na podstawie u.d.p. do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.p., ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ust. 2 u.d.p.), zaś drogi krajowe - Skarbu Państwa (art. 2a ust. 1 u.d.p.). Zaliczenie do danej kategorii dróg następuje w drodze rozporządzenia Ministra właściwego do spraw transportu (drogi krajowe - art. 5 ust. 2 u.d.p.) lub uchwały właściwej jednostki samorządowej (drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne – odpowiednio art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 2 i art. 7 ust. 2 u.d.p.). Aby droga była uznana w świetle prawa za publiczną musi stanowić własność organu publicznoprawnego i musi zostać zaliczona w drodze aktu prawnego do danej kategorii dróg. Tymczasem, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, wskazywana przez Skarżącą droga nie została zaliczona do kategorii dróg publicznych na mocy indywidualnego aktu właściwego organu administracji publicznej. Nie było zatem podstaw do zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Wobec braku spełnienia warunków określonych w u.d.p. na ocenę tę nie rzutuje podnoszony przez stronę fakt oznaczenia działki nr [...] ob. [...] w ewidencji gruntów jako dr – drogi.
Naczelny Sąd Administracyjny ocenił też jako niezasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 188 w zw. z art. 122 w zw. z art. 2a o.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. poprzez zignorowanie przez organ wniosku dowodowego Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu językoznawstwa.
Postulat strony dotyczący powołania biegłego z zakresu językoznawstwa w celu określenia tego czy zwrot "jest udostępniana" można rozumieć również jako sytuację hipotetyczną, nie znajduje uzasadnienia. Powołanie biegłego służy pozyskaniu wiadomości specjalnych, których strony lub organ nie posiadają lub nie mogą samodzielnie uzyskać. Językowe rozumienie tego pojęcia nie stanowi wiadomości specjalnych, a jest jedynie elementem wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., do której uprawnione są organy podatkowe, a nie językoznawcy. Co więcej sposób interpretacji i zakres pojęcia "jest udostępniana" nie budzi wątpliwości i jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie i oceniany przez przedstawicieli doktryny. W związku z tym należy podkreślić, że nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nieuwzględnienie wniosku dowodowego, który nie miał znaczenia dla sprawy. Organ był zobowiązany w przypadku nie uwzględnienia wniosku dowodowego wydać postanowienie na podstawie art. 216 § 1 o.p. Jednakże w ocenie Sądu, tego rodzaju uchybienie organu nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Przyczyny swojego stanowiska dowodowego SKO w Białymstoku wyjaśniło w zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji w tym zakresie jest kompletne. Organ dokonał rzetelnej analizy spornego pojęcia, powołując się przy tym na przykłady orzecznicze i odnosząc się do wątpliwości podatnika.
Nie ma podstaw do uznania zarzutów naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 127 w zw. z art. 233 § 2 o.p. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 127 o.p.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia w sprawie art. 127 o.p., tj. zasady dwuinstancyjności poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazania, z których jednoznacznie wynikają motywy rozstrzygnięcia SKO w Białymstoku. W szczególności organ odwoławczy nie pominął kwestii statusu infrastruktury nieczynnej odcinka w kontekście opodatkowania, wyjaśniając zarówno dlaczego w sprawie nie ma zastosowania zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jak i to, że fakt ten nie oznacza braku związania spornych nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. Autor skargi kasacyjnej podniósł również, że organ nie wziął pod uwagę, że Skarżąca nie jest uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych działek. Należy podkreślić, że wskazana okoliczność nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, organ bowiem w sposób szczegółowy uzasadnił sposób opodatkowania poszczególnych nieruchomości nie odwołując się do kwestii amortyzacji. W tym kontekście nie było podstaw uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ na podstawie art. 233 § 2 o.p. SKO w Białymstoku uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło w sprawie merytorycznie, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego.
Nie dają podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 w zw. z art. 121 o.p., art. 151 w zw. z art. 269 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 o.p. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 192 i art. 200 o.p.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie doszło do zarzucanego naruszenia art. 200 § 1 o.p. w związku z niewyznaczeniem stronie przez SKO w Białymstoku siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednakże naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że WSA w Białymstoku w żaden sposób nie odstąpił od stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r., sygn. FPS 6/04. Sąd ten wprost odwołał się do wymienionej uchwały, w której stwierdzono, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 o.p. nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Naruszenie przez organ art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji jest w szczególności sytuacja, w której strona uprawdopodobni istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z art. 200 § 1 o.p., a pozbawieniem prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W każdej sprawie sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 § 1 o.p. mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, a strona działając we własnym interesie powinna istnienie takiego związku wykazać.
Z akt sprawy wynika, że SKO w Białymstoku przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyznaczyło stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co stanowi o naruszeniu art. 200 § 1 o.p Autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wskazane naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jak zauważył WSA w Białymstoku, rozstrzygnięcie zostało oparte na materiale dowodowym zgromadzonym w prowadzonych przez Wójta postępowaniach podatkowych w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2016-2020 oraz za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 marca 2021 r., z którymi Skarżąca miała możliwość zapoznania się i wypowiedzenia się w ich przedmiocie, i tych, które pochodziły od Spółki. Trzeba też zauważyć, że Wójt Gminy G. postanowieniem z 5 października 2021 r. wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, podatnik nie skorzystał jednak z tego uprawnienia. Organ odwoławczy oparł się zaś na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nadto SKO w Białymstoku postanowieniem z 19 sierpnia 2022 r. zawiadomiło Spółkę o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie i wyznaczyło nowy termin, co oczywiście nie realizuje obowiązku z art. 200 § 1 o.p., ale stanowi dla strony informację o stanie sprawy i terminie jej załatwienia. Oceny, w zakresie braku wpływu wskazanego naruszenia na wynik sprawy, nie zmienia podnoszony fakt nieuwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego w piśmie procesowym z 6 października 2022 r. o powołanie biegłego z zakresu językoznawstwa. Wprawdzie organ nie wydał postanowienia dotyczącego tego wniosku, jednak ocenił wniosek w wydanej decyzji jako niezasadny, którą to ocenę Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela. Tym samym kwestia związana ze złożeniem powyższego wniosku nie wpływa na możliwość uwzględnienia omawianego zarzutu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia przez Sąd pierwszej instancji dokonanego rozstrzygnięcia.
WSA w Białymstoku w zaskarżonym wyroku odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia zasady in dubio pro tributario, kwestii braku możliwości brania przez Skarżącą czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, jak też zastosowania stawki podatku od nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. Zasadność merytorycznego stanowiska Sądu pierwszej instancji nie może być zaś skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może bowiem sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosków dowodowych Skarżącej zawartych w piśmie procesowym z 27 maja 2025 r. W tym zakresie należy wskazać, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. W orzecznictwie jest trafnie podnoszone, że sąd administracyjny może w toku uzupełniającego postępowania dowodowego dokonywać wyłącznie ustaleń, które mają wpływ na ocenę legalności aktu lub czynności. Nie mogą one natomiast prowadzić do nowego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy, gdyż w takim przypadku sąd administracyjny powinien uchylić zaskarżony akt lub czynność (por. wyrok WSA w Krakowie z 25 listopada 2019 r., I SA/Kr 955/19). Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie pozwala, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (por. wyrok NSA z 6 października 2009 r., II FSK 615/08). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosków Skarżącej, które zmierzały do wykazania kształtu działki nr [...] oraz stwierdzenia jej zajęcia pod pas drogi powiatowej nr [...]. Okoliczności tych strona nie podnosiła na wcześniejszych etapach postępowania, a nie ma podstaw do czynienia ustaleń faktycznych w tym zakresie w postępowaniu kasacyjnym.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Sędzia NSA Jacek Pruszyński Sędzia NSA Jacek Brolik Sędzia NSA Dominik Gajewski [pic]