3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 110u u.p.e.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez zaaprobowanie tego, że organy obu instancji nie odniosły się, a w konsekwencji nie uwzględniły wniosków dowodowych zawartych w zażaleniu na postanowienie Naczelnika US w K. z dnia 28 października 2022 r.
4. naruszenie art. 145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 31 ust.3, art. 45, art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niewłaściwe sprawowanie kontroli nad działaniami organów administracji, gdyż postanowienia organów obydwu instancji zostały wydane z licznymi wadami uzasadniającymi ich uchylenie przez WSA.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna.
3.2. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
3.3. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zatem wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lex. wydanie 3, Warszawa, str. 174).
W przedmiotowej sprawie, skarżący kasacyjnie zarzucał sądowi pierwszej instancji wydanie skarżonego orzeczenia na podstawie niekompletnych akt sprawy, gdyż zarówno organ pierwszej i drugiej instancji nie dopełnił obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, także wskutek nieprzeprowadzenia zawnioskowanych dowodów oraz zaaprobowanie tego, że organy obu instancji nie odniosły się, a w konsekwencji nie uwzględniły wniosków dowodowych zawartych w zażaleniu na postanowienie Naczelnika US w K. z 28 października 2022 r.
Stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe został uznany przez sąd pierwszej instancji za prawidłowy i wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia. W orzecznictwie wielokrotnie zajmowano stanowisko, że samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia dowodów przez organ. Przesłankami obowiązku uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu, zgłoszonego przez stronę, jest to, aby okoliczność, która za pomocą dowodu ma zostać wyświetlona – była istotna dla sprawy, a po drugie, aby nie została ustalona za pośrednictwem dotychczas przeprowadzonych dowodów. Takie uwarunkowanie obowiązku uwzględnienia wniosku dowodowego wymaga, ażeby w ślad za postawieniem zarzutu, kasator wytłumaczył, o jaki konkretnie wniosek dowodowy chodzi, jakiego środka dowodowego i tezy dowodowej dotyczył, oraz aby wykazał, że dana okoliczność będąca istotną w sprawie, nie została udowodniona za pomocą dotychczas przeprowadzonych dowodów. Trzeba wobec tego odnotować, że w skardze kasacyjnej zabrakło wywodu pokazującego, że faktycznie mogło dojść do naruszenia prawa we wskazanym zakresie. Dodatkowo należy przypomnieć, że aby zarzut naruszenia przepisów procedury mógł zostać uwzględniony w postępowaniu kasacyjnym, konieczne jest wykazanie, że określone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem nie doszło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 113 par. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
3.4. Art. 110u § 1 u.p.e.a. przyznaje wszystkim uczestnikom postępowania prawo wniesienia zarzutów na czynność organu egzekucyjnego, jakim jest opis i oszacowanie wartości nieruchomości. W odniesieniu do tych zarzutów organ egzekucyjny "wypowiada się" w postanowieniu, na które przysługuje zażalenie. Ustawa nie określa podstaw tych zarzutów, ale należy przyjąć, że dopuszczalne jest podniesienie w zarzucie każdego uchybienia organu egzekucyjnego, dotyczącego tej czynności oraz uchybień rzeczoznawcy majątkowego.
W przedmiotowej sprawie, organ drugiej instancji wskazał, że w sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego operacie szacunkowym przedmiotowej nieruchomości ujęto wyłącznie pawilony handlowo-usługowe o łącznej powierzchni 2.946,06 m2, gdy tymczasem w wypisie z kartoteki budynków tam położonych wskazano zupełnie inne powierzchnie tj. 7.562 m2. Dyrektor stwierdził, że biegły przyjął powierzchnię wynikającą z dokumentu inwentaryzacji budowlanej jednej części gruntu tj. pawilony handlowe nr 1 i 2 (2 segmenty) sporządzonego w lipcu 2014 r. Zestawienie tych dwóch wartości pozwala na ustalenie różnicy powierzchni wynoszącą 4.616m2 co oznacza, że wycena mogła zaniżyć wartość szacunkową nieruchomości o co najmniej 78.841.280 zł.
Odnosząc się natomiast do istoty sporu, jaki zaistniał w przedmiotowej sprawie Sąd zwraca uwagę, że przewidziane w przepisach u.p.e.a. środki ochrony prawnej zostały ukształtowane w taki sposób, aby ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, kiedy dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne i nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, np. skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie.
Zarzuty zgłaszane na podstawie art. 110u § 1 u.p.e.a. nie mogą być zatem traktowane jako regulacja umożliwiająca kwestionowanie wszelkiego rodzaju nieprawidłowości składających się na dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej. W przeciwnym razie deprecjacji uległoby znaczenie innych środków prawnych, określonych w u.p.e.a. Skoro bowiem zarówno w art. 33 § 1 u.p.e.a., jak i w art. 59 § 1 tej ustawy sformułowane zostały podstawy, w oparciu o które zobowiązany może kwestionować dopuszczalność prowadzonej egzekucji, to sprzeczne z założeniem niekonkurencyjności środków prawnych w ramach u.p.e.a. byłoby umożliwienie formułowania tego samego zarzutu w oparciu o odmienną podstawę prawną.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organy obu instancji nie były uprawnione, w ramach wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, do weryfikowania zarzutów dotyczących dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz istnienia podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie doszło w sprawie do naruszenia przez sąd pierwszej instancji wskazywanych przez stronę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 110u u.p.e.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a.
3.5. Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zarzut ten został wadliwie skonstruowany. Wskazane przepisy dotyczą samego rozstrzygnięcia sądu i zarzut ich naruszenia wymaga uprzedniego wykazania, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., albowiem go nie stosował, zaś w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby sąd pierwszej instancji miał podstawy do zastosowania tego przepisu. Natomiast stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi sąd pierwszej instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 151 p.p.s.a.
3.6. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 31 ust.3, art. 45, art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. albowiem autor skargi kasacyjnej podnosi postanowienia organów obydwu instancji zostały wydane z licznymi wadami uzasadniającymi ich uchylenie przez WSA jednakże nie wyjaśnia w treści uzasadnienia jakimi wadami były obarczone wskazane postanowienia, oraz czy miały one wpływ na wynik sprawy.
3.7. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a.
Agnieszka Olesińska Anna Dalkowska Wojciech Stachurski