Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 608/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę H. N. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 8 listopada 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że dokonana przez organy podatkowe ocena stanu faktycznego opierała się na dokumentach urzędowych, w szczególności na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazał Sąd, dane te, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm., dalej: p.g.k.), stanowią podstawę wymiaru podatków, a ich moc dowodowa wynika z art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: O.p.). Sąd zaakcentował, że organy podatkowe są co do zasady związane informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i nie mogą samodzielnie dokonywać klasyfikacji nieruchomości, lecz powinny odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Sąd wskazał, że w sytuacjach wyjątkowych zasada bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać podważona, tj. gdy dane ewidencyjne pozostają w sprzeczności z innymi rejestrami publicznymi lub uniemożliwiają zastosowanie przepisów podatkowych w sposób prawidłowy. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnej z tych szczególnych okoliczności. Następnie Sąd wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających prawidłowość danych ewidencyjnych dotyczących klasyfikacji jej nieruchomości, mimo że jako na właścicielce, to na niej spoczywał obowiązek aktualizacji zapisów ewidencyjnych w sytuacji dokonania rozbiórki budynku. Jak podkreślił WSA w Rzeszowie, organy podatkowe dysponując dokumentacją urzędową i nie mając kompetencji do samodzielnego korygowania danych ewidencyjnych, były prawnie związane zapisami wskazującymi, że część działki oznaczona jest symbolem [...]. Sąd podkreślił, że sama rozbiórka budynku, niezgłoszona wraz z wymaganą dokumentacją geodezyjną właściwemu organowi ewidencyjnemu, nie wywołuje skutku w postaci automatycznej zmiany klasyfikacji użytku gruntowego. Sąd wskazał również, że organy podatkowe prowadziły postępowanie zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, a nie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), na który błędnie powołała się skarżąca. Zdaniem Sądu, organy w sposób wyczerpujący informowały stronę o jej obowiązkach, umożliwiały czynny udział w postępowaniu oraz dochowały zasad określonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 197 § 1 O.p. Sąd zauważył również, że choć wiek skarżącej i współwłaściciela nieruchomości może wpływać na praktyczną trudność wykonywania obowiązków administracyjnych, to organy państwowe zobowiązane są działać w ramach prawa, bez możliwości dokonywania odstępstw, co wynika wprost z art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).
Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącej, który zaskarżył wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię tj. art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz art. 194 § 3 O.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 707, dalej: u.p.o.l.) przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są w każdym przypadku bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego, w sytuacji gdy H. N. zgłaszała niezgodność danych ewidencji ze stanem faktycznym tj. rozbiórkę budynku, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna zostać dokonana w oparciu o wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady praworządności oraz zasadą materialnej prawdy obiektywnej, którą statuuje art. 120 O.p. jako mających nadrzędne znaczenie wobec będącej wyłącznie realizacją formalnoprawnej zasady prawdy obiektywnej zasady związania organów podatkowych treścią danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz niepodejmowanie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podczas gdy skarżąca w szeregu pism wskazywała na sprzedaż działki oraz rozbiórkę budynku znajdującego się na jednej z nich, na podstawie czego ustalana jest stawka łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości, co w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na ustaleniu stawki łącznego zobowiązania podatkowego skarżącej w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji do oddalenia skargi,
2) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 192 O.p. poprzez uznanie przez Sąd, że Organ dokonał w sposób prawidłowy wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzył w sposób wszechstronny całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a co za tym idzie dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy podczas gdy organ w zupełności pominął twierdzenia skarżącej dotyczące zbycia części nieruchomości oraz dokonania rozbiórki budynku znajdującego się na działce podlegających opodatkowaniu i przyjęciu, że przepisy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. zwalniają organy podatkowe z podejmowania we własnym zakresie czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistej wielkości należących do skarżącej, a podlegających opodatkowaniu nieruchomości oraz dokonania rozbiórki budynku posadowionego na jednej z nieruchomości od czego uzależniona jest stawka łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości co w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i ustaleniu stawki łącznego zobowiązania podatkowego skarżącej w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji do oddalenia skargi.