Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 14 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2213/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 31 lipca 2024 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
Skarżący reprezentowany przez adwokata zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w całości zarzucając, w oparciu o przepis art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), wyrokowi rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:
I. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 124, art. 127 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej: "O.p."). poprzez oddalenia skargi w całości przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak wyjaśnienia Stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się Organ podatkowy przy załatwieniu sprawy, a także brak ponownego, merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy we wszystkich jej aspektach, w szczególności poprzez nieustosunkowanie się do każdego dowodu zgromadzonego w sprawie i wskazania, z jakich powodów Organ podatkowy uznał określone dowody za wiarygodne, zaś innym wiarygodności odmówił, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie występuje solidarna odpowiedzialność A. K. za zobowiązania spółki H. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka"), a nadto poprzez ograniczenie uzasadnienia prawnego decyzji do treści przepisów prawa podatkowego;
II. naruszenie art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 115 § 1 O.p. w zw. z art. 108 § 2 i 4 O.p. poprzez oddalenia skargi w całości przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich błędne zastosowanie polegające na wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe spółki, mimo niewykluczenia negatywnych przesłanek prowadzenia tego postępowania, w szczególności niewskazania, że Spółka nie wywiąże się ze zobowiązania, a w konsekwencji niezasadne wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej;
III. naruszenie art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b i art. 116 § 2 O.p. poprzez oddalenia skargi w całości przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie przez Organ podatkowy wykazania przez Skarżącego, że w okresie, kiedy pełnił on funkcję prezesa zarządu Spółki, nie zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, co jest warunkiem niezbędnym do wydania decyzji o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki; a także poprzez błędne przyjęcie, że pełnienie funkcji członka zarządu jest okolicznością, która wyklucza możliwość wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że pełnienie funkcji członka zarządu jest jedynie pozytywną przesłanką do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności i wpływa na podwyższenie miary staranności, jaką powinien dołożyć członek zarządu przy ocenie zasadności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale nie wyklucza możliwości wykazania braku winy w niezgłoszeniu takiego wniosku;
IV. naruszenie art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez oddalenia skargi w całości przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia aktualnego stanu majątkowego Spółki, a mianowicie niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem, w szczególności zaniechanie przesłuchania strony i niezebranie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie oceny na podstawie niepełnego materiału dowodowego, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, iż zostały spełnione przesłanki pozwalające na wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej, a także do wydania decyzji o solidarnej odpowiedzialności strony, a nadto poprzez prowadzenie przez Organ podatkowy postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do Organów podatkowych, a także naruszenie przez Organ podatkowy zasady prawdy obiektywnej i brak dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy podatkowej będącej przedmiotem rozpoznania Organu podatkowego, a w konsekwencji brak dążenia do trafnego zastosowania przepisów podatkowych, czego skutkiem była m.in. obraza prawa materialnego.