Wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2025, sygn. III FSK 807/24

Sygnatura: III FSK 807/24
Data orzeczenia: 15 grudnia 2025
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka komandytowa

Streszczenie

Spółka komandytowa (od 2021 r. spółka jawna) K. Sp. z o.o. Sp.j. wnioskowała o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2019 r., argumentując, że podstawą opodatkowania budowli powinna być ich wartość rynkowa, a nie wartość początkowa przyjmowana wcześniej w deklaracjach. Spółka nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych i nie miała obowiązku prowadzenia ewidencji środków trwałych. Wojewódzki Sąd Administracyjny…

w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, które odmówiło stwierdzenia nadpłaty, i zasądził zwrot kosztów. SKO w Katowicach zaskarżyło ten wyrok kasacją do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Czy spółka osobowa, która nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budowli, ma prawo ustalić podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości na podstawie wartości rynkowej zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zamiast wartości początkowej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy? Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny uznały, że tak, ponieważ art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma zastosowanie, gdy od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, niezależnie od tego, czy odpisy dokonywane są przez innych podmioty. Sądy podkreśliły, że wykładnia ta jest zgodna z zasadami językowymi i systemowymi, oraz oddaliły skargę kasacyjną, utrzymując w mocy wyrok WSA.

jeszcze 140 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Cezary Koziński (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 999/23 w sprawie ze skargi K. sp.j. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 maja 2023 r., nr SKO.FP/4.14/139/2023/8234 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz K. sp.j. z siedzibą w W. kwotę 810 (słownie: osiemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. CVS

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z 15 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 maja 2023 r. w przedmiocie m,in. odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2019 r. dla K. Sp. z o.o. Sp.j. (dalej: spółka, skarżąca) oraz zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentacji organów podatkowych w zakresie odnoszącym się do ustalenia podstawy opodatkowania w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 - dalej: "u.p.o.l.") i braku podstaw do jej zmiany poprzez ustalanie wartości rynkowej na podstawie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Sąd wskazał, iż skarżąca we wniosku o stwierdzenie nadpłaty wskazała, że w latach 2017-2021 jako podstawę opodatkowania budowli przyjęła wartość początkową, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem skarżącej wartość początkowa została błędnie określona, co wynikało z uwzględnienia w tej wartości kosztów pośrednich, które nie odnosiły się bezpośrednio do kosztów wytworzenia budowli, lecz stanowiły one koszty związane z budową budynków marketów. Nadto skarżąca podniosła, że budowle nie są przez spółkę amortyzowane podatkowo. W tym zakresie skarżąca zwróciła uwagę na okoliczność, że spółki osobowe nie dokonują odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych i nie są zobowiązane do prowadzenia podatkowej ewidencji środków trwałych. Z powyżej wskazanych przyczyn - w ocenie skarżącej - podstawę opodatkowania budowli powinna stanowić, zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., ich wartość rynkowa ustalona na moment powstania obowiązku podatkowego.

W ocenie WSA w Gliwicach, skarżąca zasadnie powołała się na brak obowiązku prowadzenia ewidencji środków trwałych na własne potrzeby oraz fakt, że nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Sąd uwzględnił okoliczność, że skarżąca w latach 2017-2021 była spółką komandytową, a następnie od stycznia 2021 r. spółką jawną, wobec czego nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych i nie miała obowiązku prowadzenia ewidencji środków trwałych na własne potrzeby. Uznał następnie, że w takim przypadku znajduje zastosowanie art. 4 ust. 5 u.p.o.l., a nie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i bez znaczenia pozostaje przy tym to, czy w rzeczywistości taką ewidencję prowadziła.

Skład orzekający podkreślił, że z przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l. wynika, iż podstawę opodatkowania budowli lub ich części stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Skarżąca w toku postępowania podatkowego wskazała poszczególne budowle, które w jej ocenie podlegają opodatkowaniu wg wartości rynkowej. Następnie skarżąca określiła wartość rynkową budowli poprzez przedłożenie dwóch opinii sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego. Organy były uprawnione do dokonania weryfikacji, czy skarżąca prawidłowo wskazała budowle podlegające opodatkowaniu i określiła ich wartość rynkową, a następnie powinny skonfrontować wartość rynkową z wartościami wskazanymi przez podatnika w pierwotnie złożonych deklaracjach. W przypadku braku zakwestionowania przez organ odwoławczy informacji przedstawionych przez skarżącą o budowlach i ich wartości rynkowej, organ winien zastosować przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące stwierdzenia nadpłaty.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i oddalenie skargi, a w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: "p.p.s.a.") zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.o.l., polegającą na stwierdzeniu, że podstawą opodatkowania budowli spółki komandytowej nie może być wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w podatku dochodowym przez wspólników tej spółki, lecz należy na potrzeby podatku od nieruchomości ustalać wartość rynkową budowli na podstawie art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powiązano podstawę opodatkowania z faktem dokonania odpisów amortyzacyjnych. Dodawanie do tego przepisu warunku, że chodzi wyłącznie o odpisy podatnika, jest działaniem contra legem, wbrew jasnej treści przepisu. Zezwala bowiem, by skorzystanie z formy spółki komandytowej wyłączało bezwzględnie obowiązywanie reguły z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skarżący kasacyjne podkreślił też, że oparcie konstrukcji podstawy opodatkowania dla budowli w podatku od nieruchomości na wartości wskazanej w ustawach podatkowych, miało na celu precyzyjne określenie wartości budowli i wykluczenie sytuacji, w której podatnik w zasadzie dowolnie kształtowałby podstawę opodatkowania. Wartość rynkowa stanowi wyjątek od przyjętej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. reguły. W ocenie organów podatkowych, gdyby prawodawca chciał aby podstawą opodatkowania była wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji tylko w przypadku, gdy odpisów amortyzacyjnych dokonuje podatnik podatku od nieruchomości, to w przepisie tym użyłby zwrotu "podatnik dokonał ostatniego odpisu amortyzacyjnego".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej według norm prawem przepisanych. Wniesiono także o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej SKO w Katowicach sformułowało jedynie zarzuty dotyczące naruszenia przez WSA w Gliwicach prawa materialnego.

Kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy skarżąca, będąca spółką osobową, była uprawniona do ustalenia wartości rynkowej budowli na moment powstania obowiązku podatkowego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w latach 2017-2020 była spółką komandytową, a od 2021 r. jest spółką jawną. Zarówno skarżąca, jak i WSA w Gliwicach, uważają, że podstawą opodatkowania dla budowli, od których spółka nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych, powinna być wartość rynkowa tych budowli ustalona w sposób określony w art. 4 ust. 5 u.p.o.l., a nie, jak twierdzą organy podatkowe, wartość początkowa środków trwałych, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Artykuł 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje, że podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Natomiast ust. 5 tego artykułu stanowi, że jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kluczowym zagadnieniem, nad którym należy się w rozpoznawanej sprawie pochylić, jest ocena, czy opisana w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. przesłanka "niedokonywania odpisów amortyzacyjnych od budowli" dotyczy wyłącznie sytuacji, w której odpisów tych nie dokonuje podatnik podatku od nieruchomości, czy też jakikolwiek podmiot (np. wspólnik spółki osobowej, który nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do budowli posiadanych przez spółkę).

W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela ocenę wyrażoną w innych wyrokach tego Sądu, tj.: z 26.11.2019 r., II FSK 199/19; z 12.12.2019 r., II FSK 13/18 i II FSK 134/18; z 13.12.2019 r., II FSK 531/18; z 15.01.2020 r., II FSK 352/18; z 4.02.2020 r., II FSK 2584/19; z 6.02.2020 r., II FSK 891/18; z 6.08.2020 r., II FSK 1142/18; z 18.05.2022 r., III FSK 940/21; z 24.08.2022 r., III FSK 813/21; z 24.08.2023 r., III FSK 50-53/23 oraz III FSK 813/21; z 7.12.2023 r., III FSK 340/23; z 24.05.2024 r. oraz III FSK 108/22, dlatego w dalszej części uzasadnienia posłuży się argumentacją w nich przedstawioną.

W orzeczeniach tych przyjęto jednolicie, że sformułowanie "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych", użyte w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wszystkich przypadków, niezależnie od tego, z jakich przyczyn nie ma miejsca fakt dokonywania tych odpisów. Sytuacja opisana w tym przepisie może mieć miejsce również wtedy, gdy podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych, ale brak jest tożsamości między środkami trwałymi stanowiącymi przedmiot opodatkowania w podatku dochodowym, od których "dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" i budowlami opodatkowanymi podatkiem od nieruchomości. Amortyzacji w podatku dochodowym podlegają bowiem środki trwałe obejmujące swym zakresem budowle, budynki, lokale, maszyny, urządzenia, środki transportu i inne przedmioty, natomiast spośród tych środków trwałych przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości na tle tej sprawy mogą być wyłącznie budowle.

Podzielając ten pogląd, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z 4 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, to podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ogólna zasada z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. doznaje zatem wyjątków wprost przewidzianych przez prawodawcę w przypadkach określonych w art. 4 ust. 4-6 tej ustawy. To zaś dowodzi, że zasada ustalania wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, doznaje ograniczenia w jej stosowaniu, m.in. w przypadku wystąpienia sytuacji przewidzianej w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przyjąć zatem należy, że w pierwszej kolejności prawodawca rozstrzygnął sytuację, gdy budowle podlegają amortyzacji.

Jednocześnie jednak prawodawca odsyła w tym przepisie do przypadków określonych w art. 4 ust. 4-6 u.p.o.l. Stąd wniosek, że prawodawca dopasował (przewidział) ustalanie wartości podstawy opodatkowania do jeszcze innych sytuacji, jakie mogą wystąpić u podatnika w praktyce przykładowo:

– gdy budowle są przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych (ust. 4),

– gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (ust. 5),

– gdy budowle lub ich części zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków (ust. 6).

Prawodawca powiązał podstawę opodatkowania nie tylko z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ale nadto unormował m.in. także sytuację podatników, gdy od budowli lub ich części nie dokonują odpisów amortyzacyjnych (ust. 5). Wówczas podstawę opodatkowania stanowić będzie ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Określenie podstawy opodatkowania w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, odniesiono do wartości rynkowej, którą określa podatnik na dzień powstania obowiązku podatkowego. Warto w tym miejscu odnotować, że zgodnie z art. 4 ust. 7 zdanie pierwsze u.p.o.l., jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5 u.p.o.l., bądź też podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 8 u.p.o.l., który ustali tą wartość.

Określenie podstawy opodatkowania w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych zostało odniesione do wartości rynkowej, którą zobowiązany jest podać podatnik. Przy czym, jeżeli budowle lub ich części, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych. Również w tym przypadku podatnik określa wartość rynkową.

Przyjęta przez skarżącą i WSA w Gliwicach interpretacja art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest zgodna z zasadami wykładni językowej, a także znajduje potwierdzenie w wynikach wykładni systemowej oraz eliminuje szereg praktycznych problemów wynikających z sytuacji, gdy podmiot inny niż podatnik podatku od nieruchomości dokonywałby amortyzacji środków trwałych. Należy dodać, że w praktyce gospodarczej występują sytuacje, w których podmiot zewnętrzny całkowicie niepowiązany z podatnikiem podatku od nieruchomości, dysponuje pełnym prawem do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości budowli, które posadowił na dzierżawionym gruncie. Dysponuje on zatem wiedzą o wartości początkowej budowli, której często (np. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa) nie przekazuje podatnikom podatku od nieruchomości informacji na temat wartości początkowej budowli podlegających opodatkowaniu

Zastosowanie wartości rynkowej, o której mowa w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jako stanowiącej podstawę opodatkowania jest uzależnione od ustalenia zakresu znaczeniowego ustawowego sformułowania, gdzie wskazuje się na sytuację, gdy nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawodawca użył w tym przypadku określenia o charakterze przedmiotowym wskazując, że chodzi o sytuację, gdy odpisy amortyzacyjne nie są dokonywane. Jednocześnie nie użyto określenia doprecyzowującego, przez które należałoby poszukiwać innego sposobu rozumienia tego wyrażenia z zastosowaniem dodatkowych warunków, przykładowo rozszerzających zakres znaczeniowy tego wyrażenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, w którym nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, a zatem wówczas, gdy nie są one de facto dokonywane należy zastosować wartość rynkową jako podstawę opodatkowania. Przyjęcie bowiem takiego sposobu rozumienia rozpatrywanego wyrażenia, gdzie chodziłoby o sytuację, gdy w ogólne nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych prowadziłoby do zawężenia jego zakresu znaczeniowego i próbę poszukiwania dodatkowych warunków poza wskazanymi ustawowo. Zaprezentowany sposób rozumienia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jest zgodny także z charakterystyczną relacją pomiędzy prawem podatkowym a obrotem gospodarczym, gdzie prawodawca w przepisach tego prawa wyraża podatkowe skutki działalności gospodarczej.

Odnosząc te uwagi o charakterze ogólnym do przedmiotu niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że skoro skarżąca nie dokonywała w spornym czasie odpisów amortyzacyjnych, jak również nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji środków trwałych na własne potrzeby (niezależnie czy w ogóle tę ewidencję prowadzi) z uwagi na formę prawną spółki komandytowej, należy uznać, że ma do niej zastosowanie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Stąd też podstawę opodatkowania powinna stanowić wartość rynkowa określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. W przepisie tym chodzi o sytuację, gdy w ogóle nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Stąd też stanowisko organów podatkowych, że skoro wspólnicy skarżącej będąc podatnikami podatku dochodowego (od osób fizycznych lub od osób prawnych) dokonują odpisów amortyzacyjnych należy zastosować podstawę opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 102 ustawy z 15.09.2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.), spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona. Spółka komandytowa jest osobową spółką handlową, która posiada zdolność prawną oraz zdolność do czynności prawnych. W praktyce oznacza to, że spółka może we własnym imieniu nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, czyli na przykład zatrudniać pracowników, nabywać nieruchomości, być stroną umowy pożyczki.

Spółka komandytowa zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l. jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu nieruchomości oraz obiektów budowlanych stanowiących jej własność lub znajdujących się w jej samoistnym posiadaniu. Z kolei dopiero od 1.01.2021 r. na podstawie art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805) spółka komandytowa jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Przepis w tym brzmieniu został dodany w art. 2 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z 28.11.2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2123). Wprowadzenie tych zmian oznaczało, że z tą datą spółka komandytowa na zasadach określonych w tej ustawie zobowiązana została do określenia dochodu jako różnicy pomiędzy przychodami, a kosztami ich uzyskania. Koszty te obejmują m.in. odpisy z tytułu zużycia środków trwałych wykazane na podstawie prowadzonej przez spółkę ewidencji. W okresie poprzedzającym podatnikami podatku dochodowego byli wspólnicy spółki komandytowej.

Zgodzić się należy zatem ze skarżącą i WSA w Gliwicach, że zakres art. 4 ust. 5 u.p.o.l. obejmuje każdy przypadek, gdy podatnik nie może wskazać wartości początkowej budowli lub jej części z powodu niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, a zatem także sytuację, gdy inny podmiot niż podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tej budowli lub jej części. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest zgodna z zasadami wykładni językowej, a także znajduje potwierdzenie w wynikach wykładni systemowej oraz eliminuje szereg praktycznych problemów wynikających z sytuacji, gdy podmiot inny niż podatnik podatku od nieruchomości dokonuje amortyzacji środków trwałych. Skoro w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych, to zastosowanie znajdzie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny za bezzasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej organu podatkowego naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (zob. także dotyczące tej samej skarżącej spółki za te same lata podatkowe prawomocne wyroki WSA w Łodzi z 2.04.2025 r., I SA/Łd 65/25, I SA/Łd 66/25, I SA/Łd 67/25, I SA/Łd 68/25, I SA/Łd 69/25 i I SA/Łd 511/24).

W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się niezasadny, więc na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę jako niemającą usprawiedliwionych podstaw oddalił. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowił w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o podstawę prawną zawartą w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

sędzia WSA (del.) Cezary Koziński sędzia NSA Stanisław Bogucki sędzia NSA Bogusław Woźniak

jeszcze 1905 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo