a) błędne uznanie, iż doręczenie decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r. Organu I instancji, w dniu 19 stycznia 2021 r., zostało dokonane w sposób prawidłowy podczas gdy z treści wadliwie wypełnionego formularza CN 07 (potwierdzenia odbioru) nie można ustalić tożsamości osoby, która odebrała przesyłkę zobowiązując się do jej przekazania Skarżącemu;
b) błędne uznanie, iż doręczenie decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r. Organu I instancji, w dniu 19 stycznia 2021 r. nastąpiło zgodnie z przepisami prawa włoskiego, podczas gdy Skarżący nie otrzymał wymaganego przez włoskie przepisy dokumentu potwierdzenia powiadomienia
o przesyłce ("relazione di notificazione") którego wydanie przewidziane zostało w art. 60 Dekretu numer 600 Prezydenta Republiki Włoskiej
z 29 września 1973 r. (art. 60 del D.P.R. n.600 del 1973).
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art.151 p.p.s.a., poprzez niedokonanie przez WSA prawidłowej kontroli postanowienia organu administracyjnego,
a przez to zaakceptowaniem naruszenia przez Organ art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 o.p., polegającym na oparciu skarżonego postanowienia o akt normatywny w języku włoskim, który nie został przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego.
Organ w odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie
w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna
z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest odpowiedź na pytanie: czy decyzję z dnia 29 grudnia 2020 roku w sprawie o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości Spółki, skutecznie czy też nieskutecznie prawnie doręczono Skarżącemu na adres w W. (...). W konsekwencji, czy doszło czy też nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od wyżej wskazanej decyzji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez nie dokonanie przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli postanowienia organu administracyjnego, a przez to zaakceptowanie naruszenia przez Organ przepisów art. 232 § 2 pkt 1 i art. 228 § 1 o.p. w zw. z art. 149 o.p., poprzez uznanie, iż przesyłka adresowana do Strony została doręczona w dniu 19 stycznia 2021 r., w sposób prawidłowy, podczas gdy w sprawie brak jest możliwości ustalenia prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r. Skarżący kwestionuje fakt doręczenia mu danej decyzji.
Stosownie do postanowień art. 148 § 1 o.p., pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane: (1) w siedzibie organu podatkowego; (2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (art. 148 § 2 o.p.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 148 § 3 o.p.).
Jeżeli w rozpatrywanej sprawie Organ I instancji zdecydował na podstawie art. 148 o.p., o doręczeniu Skarżącemu decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r. na znany mu adres w W. (...) za pośrednictwem zagranicznego operatora pocztowego (miał do tego prawo), to powinien ustalić i ocenić, czy dokonano skutecznie prawnie doręczenia tej decyzji, w szczególności zgodnie z art. 152 § 1 o.p. lub art. 149 o.p. W myśl art. 152 § 1 o.p. (w stanie prawnym do 5 października 2021 r.), odbierający decyzję miał obowiązek potwierdzić jej doręczenie własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Natomiast zgodnie z art. 149 o.p., w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń.
Na podstawie materiału dowodowego zawartego w aktach niniejszej sprawy nie można podzielić poglądu Organ I instancji, zaakceptowanego przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skutecznie prawnie doręczono Skarżącemu decyzję w dniu 19 stycznia 2021 r. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru (formularz CN 07), nie można bowiem ustalić, z uwagi na jego nieczytelność, kim była osoba, która podjęła się odbioru przesyłki, zgodnie z art. 148 o.p. lub art. 149 o.p. Potwierdzenie odbioru (formularz CN 07), zawiera datę (19/01/21), w miejscu podpisu znajduje się nieczytelny podpis, natomiast nie zawiera to pismo oświadczenia osoby doręczającej o prawidłowym doręczeniu, zaś w rubryce poniżej nie zawiera nazwiska odbiorcy wielkimi literami (lub inny wyraźny sposób identyfikacji). Zagraniczny urząd pocztowy, dla potwierdzenia prawidłowości doręczenia, obowiązany był właściwie wypełnić powyższy formularz, czego nie uczynił, co zostało wyżej wykazane. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby Organ I instancji wszczął procedury reklamacyjne, w zakresie doręczenia Skarżącemu decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r. na wyżej opisany adres. Niezbędne jest zatem wyjaśnienie w przedmiocie prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również naruszenie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a., poprzez niedokonanie przez Sąd I instancji pełnej kontroli postanowienia Organu I instancji, a przez to zaakceptowanie naruszenia przez ten Organ art. 191 o.p.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 185 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postanowiono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.
s. Krzysztof Przasnyski s. Dominik Gajewski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)