Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2664/23 w sprawie ze skargi H. N. (dalej: Skarżąca) uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie (dalej: SKO, organ) z 15 września 2023 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w części, dotyczącej oddalenia zarzutu co do nieistnienia obowiązku.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł pełnomocnik organu, zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), ww. orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 18 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej u.p.e.a.) - polegające na nieuzasadnionym zastosowaniu w sprawie przedmiotowego przepisu tj. uwzględnieniu skargi i przyjęciu, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nastąpiło inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy w niniejszej sprawie przepis ten nie znajdował zastosowania;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 33 u.p.e.a. - poprzez nie wykazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku możliwości zmiany podstawy prawnej zarzutu złożonego w trybie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej u.p.e.a.), a w konsekwencji doprowadzenie do braku możliwości wykonania wyroku;
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną ich wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 33 u.p.e.a. błędne zastosowanie wynikające z błędnej i wewnętrznie sprzecznej wykładni polegającej na przyjęciu, że dopuszczalnym jest zmiana podstawy zarzutu na etapie wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie;
- art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Strona wnosiła zarzut wygaśnięcia obowiązku, a nie zarzut nieistnienia obowiązku;
- art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., przez błędne jego zastosowanie w sytuacji, gdy Strona wnosiła zarzut w trybie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.;
- art. 34 § 4 pkt 3) lit. a) u.p.e.a. poprzez doprowadzenie do stanu faktycznego niezbędności dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji, gdy uznano zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 2 pkt 1-5 u.p.e.a. i umorzone zostało postępowanie egzekucyjne w całości; w konsekwencji, czego zapadły wyrok powoduje swoistą niewykonalność wobec umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła Skarżąca, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Na wstępie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać sprawy w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. Granice kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczają wskazane przez stronę skarżącą naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować stron postępowania i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów prawa.