Wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2026, sygn. III FSK 893/25

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniósł organ. Działający w jego imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), zaskarżył wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. oraz w zw. z art. 68 § 1 i § 2 pkt 1 o.p. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami i w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, uznając, że wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej organu I instancji ustalającej wysokość podatku od spadków i darowizn z powodu rażącego naruszenia prawa przez przyjęcie przez organy podatkowe wadliwego poglądu w kwestii przedawnienia terminu do wydania decyzji ustalającej podatek od spadku i darowizn, który jest niemożliwy do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności i państwa prawa, gdyż zdaniem WSA w Krakowie o ile pogląd odwołujący się do rozbieżności w orzecznictwie, jako powód odmowy stwierdzenia nieważności decyzji jest co do zasady zrozumiały i akceptowalny, to nie może być aprobowany w sposób bezwzględny, w oderwaniu od okoliczności związanych z daną sprawą i zaistniałym stanem faktycznym, w sytuacji, gdy przepisy w tej materii budzą wątpliwości interpretacyjne i istnieją dwie rozbieżne linie orzecznicze, a organy podatkowe przyjęły jedną z interpretacji przepisów uznanych przez sądy administracyjne, a ponadto w stanie faktycznym sprawy nie wygasła kompetencja organu do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w związku z powstaniem obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., tym samym nie doszło do rażącego naruszenia prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny wydanego rozstrzygnięcia musiałby skargę oddalić;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 o.p., w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. i art. 17a ust. 1 u.p.s.d. w zw. z art. 68 § 1 i § 2 pkt 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. poprzez uznanie, iż zaistniała przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej podatek od spadku i darowizn z powodu rażącego naruszenia prawa tj. wydania decyzji po upływie terminu przedawnienia, gdyż w ocenie Sądu pierwszej instancji w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do odnowienia obowiązku podatkowego, co nie implikowało po stronie podatnika obowiązku złożenia zeznania podatkowego i w sprawie znajduje zastosowanie trzyletni termin przedawnienia, dlatego postępowanie podatkowe powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe, w sytuacji, gdy nie było podstaw do stwierdzenia nieważności, bo nie mogło dojść do odnowienie obowiązku podatkowego, bowiem nie wygasł pierwotny termin do ustalenia zobowiązania podatkowego określony w art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., a powstanie obowiązku podatkowego nastąpiło z chwilą przyjęcia spadku tj. przez złożenie oświadczenia o przyjęciu spadku przed notariuszem 9 grudnia 2020 r. i zgodnie z art. 17a ust. 1 u.p.s.d. należało złożyć zeznanie w terminie miesiąca od daty powstania obowiązku podatkowego, czego nie dopełniono, więc zastosowanie w sprawie będzie miał pięcioletni termin przedawnienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny wydanego rozstrzygnięcia musiałby skargę oddalić.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj.:

1. art. 247 § 1 pkt 3 o.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia także wówczas, gdy skorzystano z jednej z przyjętych interpretacji danego przepisu w przypadku rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie, gdzie prawidłowa wykładania powinna wskazywać, iż w przypadku istnienia rozbieżności interpretacyjnych oraz konieczności sięgania do wykładni innych niż językowa, konieczności odwoływania się do orzeczeń sądów administracyjnych czy Trybunału Konstytucyjnego to wyklucza to stwierdzenie o rażącym naruszeniu prawa;

2. art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. i w zw. z art. 68 § 1 o.p. poprzez ich zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego K.S. z 12 kwietnia 2024 r., nr 1212-SPM.4104.4.2024 z powodu rażącego naruszenia prawa z uwagi na jej doręczenie po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 68 § 1 o.p., który zdaniem WSA w Krakowie miał zastosowanie w sprawie w związku z odnowieniem obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. i brakiem obowiązku złożenia zeznania podatkowego;

3. art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. w zw. z art. 68 § 2 pkt 1 o.p. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy obowiązek podatkowy powstał z dniem przyjęcia spadku poprzez złożenie skutecznego oświadczenia przed notariuszem w dniu 9 grudnia 2020 r. potwierdzonego aktem poświadczenia dziedziczenia, a nie przez odnowienie obowiązku podatkowego określone w art. 6 ust. 4 u.p.s.d., zatem zgodnie z art. 17a ust. 1 u.p.s.d. należało złożyć zeznanie w terminie miesiąca od daty powstania obowiązku podatkowego, czego nie dopełniono, co oznacza, że termin do wydania decyzji ustalającej od spadków i darowizn wynosi pięć lat, zatem nie ziściła się przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 o.p.

Z uwagi na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej działając w oparciu o art. 176 i art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi ewentualnie,

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie,

3. zasądzenie na rzecz DIAS w Krakowie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.

Jednocześnie oświadczył, że w niniejszej sprawie DIAS w Krakowie zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na zasadzie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Zarządzeniem z 5 grudnia 2025 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena, czy organ podatkowy wydając decyzję ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn dopuścił się "rażącego naruszenia prawa" - zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. W ocenie Sądu pierwszej instancji decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 68 § 1 o.p., tj. po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. Jego zdaniem, w przypadku powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., co jak przyjęto zachodziło w niniejszej sprawie, nie ma zastosowania 5-letni termin, o którym mowa w art. 68 § 2 pkt 1 o.p.

Odnosząc się do powyższego zagadnienia, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jako postępowanie nadzwyczajne, nie służy ponownej ocenie prawidłowości wydanej w sprawie ostatecznej decyzji, ale wyłącznie ocenie, czy przy jej wydaniu nie doszło do nadzwyczajnych, tzw. kwalifikowanych naruszeń prawa, które uzasadniają podważenie mocy decyzji ostatecznej. Rolą sądu administracyjnego w prowadzonym wskutek skargi strony postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zaś zbadanie, czy odmowa stwierdzenia nieważności była uzasadniona i zgodna z prawem. Sąd nie może natomiast oceniać decyzji, której stwierdzenia nieważności odmówiono. Nie ma zatem obowiązku (ani podstaw) badania legalności decyzji ostatecznej, bowiem wówczas wykroczyłby poza granice sprawy, poza zakres naruszeń prawa zakreślony wnioskiem strony o stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., II FSK 714/11).

Zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter "rażący", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisem poprzez proste ich zestawienie ze sobą (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, str. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Naruszenie prawa musi być tak jednoznaczne, że nie daje się pogodzić z zasadą praworządności (art. 120 o.p.). Stąd też niejako "kosztem" zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 128 o.p. uzasadnione jest wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego.

Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowane naruszenie normy prawnej występujące wtedy, kiedy zachodzi oczywista i wyraźna sprzeczność pomiędzy treścią konkretnego przepisu prawa a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Rażące naruszenie prawa da się ustalić wówczas, gdy zastosowany do rozstrzygnięcia sprawy przepis prawa rozumiany jest jednolicie. Natomiast niejednolite rozumienie normy prawnej i rozbieżności w jej wykładni wykluczają możliwość uznania danego orzeczenia organu podatkowego za rażąco naruszające prawo ze względu na brak oczywistości takiego naruszenia. Nie można traktować jako rażącego naruszenia prawa rozstrzygnięcia wynikającego z możliwej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli wykładnia ta zostanie następnie zmieniona w dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Gdyby przyjąć, że pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć również odmienność wykładni danego przepisu, a w konsekwencji wynikającej stąd normy prawnej, to przestałaby istnieć jakakolwiek różnica między zwykłym naruszeniem prawa polegającym na jego błędnej wykładni i/lub niewłaściwym zastosowaniu, a naruszeniem kwalifikowanym - czyli rażącym, niezależnym od jego wykładni. W konsekwencji postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie przesłanki rażącego naruszenia prawa utraciłoby status postępowania nadzwyczajnego, gdyż zarówno organ podatkowy, jak i podatnik, mogliby w każdym czasie i wielokrotnie, pomimo uzyskania przez decyzję waloru ostateczności, inicjować postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, dowodząc rażącego naruszenia prawa w kontekście zmienionej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, również w sytuacji, gdy dopuszczalna była wykładnia dotychczasowa (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r., II FSK 3528/16). Rozbieżność stanowisk zajmowanych przez sądy administracyjne w danej kwestii co zasady uniemożliwia zatem uznanie naruszenia prawa za rażące.

Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy trzeba zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowały się trzy linie orzecznicze co do charakteru obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 6 ust. 4 u.p.s.d. i jego relacji z obowiązkiem złożenia zeznania podatkowego, o którym mowa w art. 17a ust. 1 u.p.s.d., w kontekście przedawnienia określonego w art. 68 § 2 pkt 1 o.p. W każdej z nich sporny przepis wykładany był w odmienny sposób.

Według pierwszego stanowiska, przyjętego w zaskarżonym wyroku, "odnowienie" obowiązku podatkowego z tytułu nabycia spadku, w rozumieniu art. 6 ust. 4 u.p.s.d., nie implikuje po stronie spadkobiercy obowiązku złożenia zeznania podatkowego na podstawie art. 17a ust. 1 u.p.s.d. W konsekwencji, w sytuacji prawnej określonej w art. 6 ust. 4 u.p.s.d. nie ma zastosowania termin 5-letni przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 2 pkt 1 i 2 o.p. (zob. np. wyroki NSA: z 5 maja 2021 r., III FSK 1811/21; z 11 czerwca 2024 r., III FSK 1020/22; z 11 lipca 2024 r., III FSK 1093/23; z 29 sierpnia 2024 r., III FSK 1607/23; z 6 listopada 2024 r., III FSK 520/24).

W orzecznictwie prezentowany był także pogląd odmienny, a mianowicie, że przepis o odnowieniu obowiązku podatkowego (art. 6 ust. 4 u.p.s.d.), skutkujący obowiązkiem opodatkowania niezgłoszonego nabycia, ma na celu umożliwienie organom podatkowym opodatkowania (w myśl zasady równości wobec prawa), niezgłoszonego - wbrew obowiązkowi ustawowemu - nabycia, nie modyfikuje i nie może modyfikować wynikającej z ogólnych zasad procedury podatkowej sankcji, w postaci wydłużenia okresu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej, w związku z nie złożeniem deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego. W sytuacji, gdy podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, zobowiązanie podatkowe nie powstaje pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (por. wyroki NSA: z 14 września 2022 r., III FSK 963/21; z 2 marca 2023 r., III FSK 1737/21; z 6 lipca 2023 r., III FSK 494/22; z 5 grudnia 2023 r., III FSK 3301/21).

Według trzeciej koncepcji orzeczniczej, nie ma potrzeby analizowania powtórnego powstania obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., jeżeli nie wygasło jeszcze prawo organu podatkowego do wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie pierwotnie powstałego obowiązku podatkowego - co zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. następuje w momencie przyjęcia spadku. Jeżeli podatnik nie złożył w terminie zeznania podatkowego, organ podatkowy ma prawo przyjąć, że jest ograniczony terminem, o jakim mowa w art. 68 § 2 pkt 1 o.p., wynoszącym 5 lat licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. nastąpiło przyjęcie spadku (zob. wyroki NSA z: 26 września 2023 r., III FSK 3673/21 i III FSK 4074/21; 15 stycznia 2025 r., III FSK 1289/24).

Omawiana kwestia sporna stała się następnie przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów z 26 maja 2025 r., sygn. III FPS 2/25, w której Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że: "Powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2018 r. poz. 644 z późn. zm.), w odniesieniu do nabycia niezgłoszonych do opodatkowania własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze dziedziczenia na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu, nie nakłada na podatnika tego podatku obowiązku złożenia zeznania podatkowego, o którym mowa w art. 17a ust. 1 tej ustawy i niezłożenie takiego zeznania w terminie nie wypełnia przesłanki z art. 68 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.)". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały, jako ewidentną uznał niezgodność poglądów dotyczących charakteru regulacji art. 6 ust. 4 u.p.s.d. w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych oraz poszczególnych składów orzekających Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzając, że wystąpiła przesłanka określona w art. 187 § 1 p.p.s.a., tj. wyłonienie się zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości.

W tej sprawie kluczowe jest to, że przedstawiona rozbieżność poglądów orzecznictwa nie uzasadniała twierdzenia Sądu pierwszej instancji, że wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p. WSA w Krakowie dokonał błędnej wykładni tego przepisu. O rażącym naruszeniu prawa nie można bowiem mówić, gdy dochodzi do istotnych rozbieżności w orzecznictwie. Skoro w ciągu wielu lat przedstawiane były liczne argumenty przemawiające za poszczególnymi wynikami wykładni przepisów ustawy podatkowej i spotykały się one z aprobatą sądów administracyjnych - oznacza to, że budziły one poważne wątpliwości interpretacyjne. W szczególności o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić, gdy rozbieżności te prowadzą do konieczności ujednolicenia orzecznictwa przez wyjaśnienie wątpliwości w uchwale poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 16 września 2004 r., FSK 484/04), a taka sytuacja miała miejsce w przypadku omówionego wyżej zagadnienia. Stąd też Sąd pierwszej instancji nie miał wystarczających podstaw, aby stwierdzić, że decyzja wymiarowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.s.d i w zw. z art. 68 § 1 o.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego K.S. z 12 kwietnia 2024 r. z powodu rażącego naruszenia prawa z uwagi na jej doręczenie po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 68 § 1 o.p., który zdaniem WSA w Krakowie miał zastosowanie w sprawie w związku z odnowieniem obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d i brakiem obowiązku złożenia zeznania podatkowego. Jak wskazano powyżej, w orzecznictwie sądowym funkcjonowały także orzeczenia sądów administracyjnych prezentujące stanowisko, że organy podatkowe mają 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, na wydanie i doręczenie stronie decyzji, jeżeli podatnik nie złożył zeznania w terminie miesiąca licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. Uwzględnienie tego stanowiska nie może być traktowane jako rażące naruszenia prawa. Organy podatkowe zatem prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W sprawie nie było natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. w zw. z art. 68 § 2 pkt 1 o.p. Organ nie bez racji podnosi, że w okolicznościach faktycznych sprawy należało przyjąć, iż obowiązek podatkowy powstał z dniem przyjęcia spadku poprzez złożenie skutecznego oświadczenia przed notariuszem w dniu 9 grudnia 2020 r. potwierdzonego aktem poświadczenia dziedziczenia z tego samego dnia, a nie przez odnowienie obowiązku podatkowego określone w art. 6 ust. 4 u.p.s.d. Zgodnie zatem z art. 17a ust. 1 u.p.s.d. należało złożyć zeznanie w terminie miesiąca od daty powstania obowiązku podatkowego, czego nie dopełniono, co oznacza, że termin do wydania decyzji ustalającej od spadków i darowizn wynosił pięć lat. Jednak stanowisko takie zostało przedstawione dopiero w skardze kasacyjnej. Wbrew stwierdzeniom autora skargi kasacyjnej, to nie Sąd pierwszej instancji: "(...) przyjął, że w warunkach niniejszej sprawy zobowiązanie podatkowe powstało na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. (...)". To organ podatkowy w decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn z 12 kwietnia 2024 r. jednoznacznie uznał, że obowiązek podatkowy w niniejszej sprawie powstał na tejże podstawie. We wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wymiarowej, a następnie w decyzjach odmawiających stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia, stanowisko to nie zostało zakwestionowane. Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu, że WSA w Krakowie, kontrolując decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, powinien dokonać pełnej merytorycznej kontroli decyzji wymiarowej, wykraczającej poza tryb stwierdzenia nieważności decyzji i uznać, że w sprawie nie doszło do odnowienia obowiązku podatkowego.

Mając powyższe na uwadze oraz uznając, że istota tej sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i o oddaleniu skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).

sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Wojciech Stachurski