Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że wszyscy skarżący w toku toczącego się postępowania administracyjnego złożyli do akt sprawy stosowne pełnomocnictwa dla B.S., zatem ich brak w aktach sądowych mógł wynikać z tego, ze organy administracyjne nie przekazały do Sądu kompletnych akt sprawy.
Wnoszący zażalenie wskazał ponadto, że zmiana w reprezentacji wynikała z faktu podeszłego wieku B.S.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie zaś do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie wniesiona skarga w stosunku do J.S., J.S. oraz E.S. została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takim brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak dołączonego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi (art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a.).
W okolicznościach niniejszej sprawy, ocena skuteczności usunięcia wskazanego braku formalnego musiała uwzględniać fakt, że osoba, która wniosła skargę i została wezwana do przedłożenia pełnomocnictwa, nie wykonała tego obowiązku w wyznaczonym terminie. Co istotne, uzupełnienia dokonała inna osoba – J.S. – która dopiero po upływie zakreślonego terminu przedłożyła własne pełnomocnictwo, uzyskane od pozostałych skarżących. Tego rodzaju działanie, podejmowane przez inny podmiot niż pierwotnie wskazany jako pełnomocnik, nie może zostać uznane za skuteczne uzupełnienie braków formalnych skargi. Wymóg wynikający z art. 37 § 1 p.p.s.a. dotyczy bowiem tej konkretnej osoby, która występuje jako pełnomocnik w momencie wniesienia skargi, a nie jakiegokolwiek podmiotu legitymującego się późniejszym umocowaniem. Brak ten pozostał zatem nieusunięty, co uzasadniało odrzucenie skargi w stosunku do J.S., J.S. oraz E.S.
Odnosząc się do zarzutu, że WSA w Gdańsku dysponował pełnomocnictwem do reprezentowania przez B.S. pozostałych skarżących, które znajdowało się w aktach administracyjnych sprawy i wobec powyższego nie było konieczności wzywania ich do uzupełnienia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest to zarzut bezzasadny.
Zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przed nowelizacją art. 46 § 3 p.p.s.a. wyrażany był pogląd, zgodnie z którym pełnomocnik może skutecznie powołać się na pełnomocnictwo złożone wcześniej w aktach administracyjnych nadesłanych wraz ze skargą na akt (działanie, bezczynność) organu, o ile treść tego pełnomocnictwa nie budzi wątpliwości co do jego zakresu i w sposób wyraźny obejmuje występowanie przed sądami administracyjnymi. Nie był to jednak pogląd jednolity, albowiem równie często wskazywano, że użyte w art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a. (w poprzednim brzmieniu) pojęcie "sprawa" dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, zainicjowanego konkretną skargą. Tym samym, dokonując pierwszej czynności w danej sprawie (rozumianej formalnie jako dane postępowanie sądowoadministracyjne), należy każdorazowo przedłożyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis.
Obecne brzmienie art. 46 § 3 p.p.s.a. zostało wprowadzone przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658). Przed wspomnianą nowelizacją przepis ten stanowił, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa - nie zawierał zatem sprecyzowania "przed sądem", co było źródłem niejasności przy stosowaniu tego przepisu i wywołało opisane wyżej rozbieżności w orzecznictwie. Od 15 sierpnia 2015 r. przepis ten nie powinien nasuwać żadnych wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy odróżnić sprawę administracyjną, czyli prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej, od sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd administracyjny nie przejmuje do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej, lecz jedynie dokonuje kontroli legalności postępowania organu administracji publicznej. Skarga była zatem obarczona brakiem formalnym, ponieważ sporządzona została przez jednego ze skarżących, który nie wylegitymował się stosownym pełnomocnictwem do reprezentowania pozostałych skarżących i w związku z tym pełnomocnik został prawidłowo wezwany do usunięcia tego braku formalnego.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.