Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe zarządzenie z dnia 11 lutego 2026 r., wskazując że w jej ocenie wysokość wpisu sądowego, wskazana pierwotnie w skardze, została określona prawidłowo. Tym samym, wpis stosunkowy powinien zostać ustalony na podstawie spornej wysokości nadpłaty, tj. tej części należności, której organ podatkowy odmówił zwrotu pomimo złożonego przez podatnika wniosku. Natomiast w ramach wydanego zarządzenia WSA w Poznaniu przyjął jako podstawę wpisu pełną kwotę określonego zobowiązania podatkowego za dany rok, co w ocenie spółki nie odzwierciedla wartości przedmiotu zaskarżenia. Określenie zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy obejmuje bowiem nie tylko elementy objęte wnioskiem nadpłatowym lecz odnosi się do pełnego zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy - także gruntów czy budowli, których podleganie opodatkowaniu nigdy nie było między stronami sporne. Nie cała wysokość zobowiązania jest zatem przedmiotem sporu między stronami, lecz jedynie określona jego część, dotycząca odmowy stwierdzenia nadpłaty. W związku z powyższym spółka wniosła o ponowne rozważenie kwestii wysokości wpisu w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 215 p.p.s.a. W każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zgodnie z treścią art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia.
W przedmiotowej sprawie wojewódzki sąd administracyjny przy określaniu wartości przedmiotu zaskarżenia oraz wpisu od skargi związany był uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., zgodnie z której tezą: "W świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.".
W rozpoznawanej sprawie - jak wynika z treści pisma z dnia 3 lutego 2026 r. skarżąca wskazała, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 56088,71 zł (kwota nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2022 r., wynikająca z nieprawidłowego opodatkowania budynków). Naczelny Sąd Administracyjny stoi zatem na stanowisku, że ta właśnie kwota winna być miarodajna dla ustalenia wysokości wpisu sądowego.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w sytuacji, gdy rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest inna niż ta wskazana w skardze, zarządzenie przewodniczącego wydane w trybie art. 218 p.p.s.a., powinno być opatrzone stosownym uzasadnieniem zgodnie z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i 167 p.p.s.a. W takich okolicznościach sprawy, również zarządzenie wydane na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, wymaga uzasadnienia (zob. post. NSA z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I FZ 293/12).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie należny od skargi wpis winien zostać wyliczony zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., jako wpis stosunkowy od wskazanej przez skarżącą wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. od kwoty 56088,71 zł.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.