Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu.
W rozpoznawanej sprawie przesyłka pocztowa zawierająca odpis sentencji wyroku z 27 października 2025 r. była awizowana i przechowywana przez okres 14 dni w placówce pocztowej. Jednocześnie, co znajduje odzwierciedlenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i piśmie Poczty Polskiej z 8 grudnia 2025 r. (k. 377 akt sądowych), a także w systemie elektronicznym śledzenia przesyłek pocztowych, korespondencja sądowa wobec niemożności doręczenia jej adresatowi została 30 października 2025 r. po raz pierwszy awizowana. Przesyłka została umieszczona w placówce pocztowej, zaś pełnomocnik Skarżącego otrzymał tego dnia pierwsze zawiadomienie o możliwości jej odbioru z oddziału operatora. Powtórna awizacja miała miejsce 7 listopada 2025 r. Do końca 14-dniowego terminu wyznaczonego na odbiór korespondencja nie została odebrana. Pełnomocnik Skarżącego odebrał faktycznie przesyłkę 18 listopada 2025 r.
W świetle powyższego należy uznać, że korespondencja sądowa zawierająca odpis sentencji wyroku została pełnomocnikowi Skarżącego skutecznie doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dacie 13 listopada 2025 r., tj. z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu liczonego od dnia pierwszej awizacji przesyłki. Skoro pierwsza awizacja miała miejsce 30 października 2025 r., od tej daty należy liczyć termin, w którym winno nastąpić odebranie przesyłki pocztowej. Powyższa ocena z kolei rzutowała na bieg ustawowego 7-dniowego terminu na dokonanie czynności procesowej złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, który Stronie upływał 20 listopada 2025 r. Skarżący rzeczone pismo nadał za pośrednictwem platformy ePUAP dopiero 25 listopada 2025 r., co uzasadniało zastosowanie sankcji odmowy sporządzenia uzasadnienia orzeczenia. Przepisy art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. wprowadzają fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że na ich podstawie uznaje się przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu". W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że faktyczne odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji.
Z akt sprawy nie wynika jednocześnie - wbrew twierdzeniom Skarżącego - jakoby ze strony doręczyciela pocztowego doszło do nieprawidłowości w toku doręczania korespondencji sądowej. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, przy czym należy mieć na względzie, że po myśli art. 73 § 3 p.p.s.a., dokonując ponownej awizacji, nie dochodzi do kolejnego wyznaczenia 7-dniowego terminu, a terminu nie dłuższego "niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy". Kwestia ewentualnych uchybień w omawianym zakresie – terminów awizacji określanych przez doręczyciela – nie wynika ani z akt sprawy, ani dokumentów zaoferowanych przez Skarżącego celem wykazania okoliczności błędnego poinstruowania przez Pocztę Polską (brak wskazania chociażby kserokopii koperty skierowanej i odebranej do pełnomocnika z widniejącymi adnotacjami operatora pocztowego).
Odnosząc się do kwestii poprawności skierowanej do pełnomocnika Strony przesyłki zawierającej odpis sentencji orzeczenia w formie tradycyjnej, tj. za pośrednictwem Poczty Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że dopiero pismem z 25 listopada 2025 r. Skarżący w treści pisma stanowiącego wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku zawarł żądanie otrzymywania korespondencji bezpośrednio na swój adres ePUAP z pominięciem pełnomocnika, co jednocześnie zostało przezeń potwierdzone pismem z 29 stycznia 2026 r. Korespondencja wysłana przed tą datą, za pośrednictwem prawidłowo umocowanego pełnomocnika, na adres jego kancelarii wskazywany w komparycji pism procesowych, była wysyłana przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że przedmiotem kontroli instancyjnej wywołanej zażaleniem Skarżącego była na obecnym etapie procedowania wyłącznie prawidłowość wydanego w sprawie postanowienia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku. Poza zakresem badania tutejszego Sądu pozostaje na tę chwilę kwestia zawinienia w uchybieniu terminu oraz dopuszczalności jego przywrócenia.
W zakresie sformułowanego w środku zaskarżenia wniosku ewentualnego o wyłączenie wskazanych sędziów tutejszego Sądu oraz sędziów delegowanych raczy się zauważyć, że za niedopuszczalne należy uznać abstrakcyjne formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego, w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy. Omawiana instytucja procesowa winna zapewniać obiektywizm sądu, nie może natomiast służyć do odsuwania od prowadzenia postępowania sędziów, których strona w sposób subiektywny uznaje za nieodpowiednich. Tożsama argumentacja odnosi się zarówno do wniosku w zakresie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również delegowanych z wojewódzkich sądów administracyjnych do orzekania w tutejszym Sądzie. Skądinąd jednocześnie zwraca się uwagę, że sprawa obecnie poddana kontroli instancyjnej przydzielona została do referatu sędziego niewidniejącego na liście wskazanej przez Stronę.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.