Wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2026, sygn. III FZ 155/26

Z kolei regulacja z art. 73 § 1-4 p.p.s.a. przewiduje fikcję doręczenia, gdy adresat, pomimo dwukrotnego zawiadomienia go o możliwości odbioru przesyłki, nie podejmuje jej w ciągu czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awiza. Ostatniego dnia, tj. czternastego dnia od dnia pierwszej próby doręczenia, realizuje się skutek procesowy, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., a zatem następuje fikcja prawna doręczenia przesyłki adresatowi.

Argumenty zażalenia w tym względzie nie mogą zmienić rozstrzygnięcia. Jak trafnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w realiach niniejszej sprawy przesyłka zawierająca odpis sentencji wyroku została prawidłowo awizowana dwukrotnie, tj. 22 października 2025 r. oraz 30 października 2025 r., a zawiadomienie o możliwości jej odbioru zostało pozostawione w sposób przewidziany przepisami prawa. Tym samym spełnione zostały wszystkie przesłanki zastosowania doręczenia zastępczego. W konsekwencji, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie tej przesyłki należało uznać za dokonane z upływem czternastego dnia od daty pierwszego awizowania, tj. 5 listopada 2025 r. Okoliczność faktycznego odbioru przesyłki przez Skarżącą 6 listopada 2025 r. pozostaje irrelewantna dla określenia daty skutecznego doręczenia.

W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którym późniejsze odebranie na żądanie strony pisma po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. Należy wskazać bowiem, że doręczenie zastępcze wywołuje skutki prawne niezależnie od rzeczywistego momentu zapoznania się przez adresata z treścią pisma.

Odnosząc się do treści zażalenia, wskazać należy, że argumentacja Skarżącej opiera się zasadniczo na przekonaniu, że miarodajnym momentem dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jest data faktycznego odbioru przesyłki, tj. 6 listopada 2025 r. Stanowisko to nie znajduje jednak żadnego oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Podkreślenia wymaga, że przepisy regulujące doręczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przewidują wyjątków uzależnionych od subiektywnego przekonania strony, jej doświadczenia w obrocie prawnym czy też informacji uzyskanych od pracowników operatora pocztowego. Ewentualne błędne informacje przekazane przez pracownika infolinii operatora pocztowego nie mogą prowadzić do modyfikacji skutków wynikających wprost z ustawy.

W konsekwencji, skoro doręczenie przesyłki należało uznać za dokonane 5 listopada 2025 r., to siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upływał w dniu 12 listopada 2025 r. Wniosek nadany przez Skarżącą 13 listopada 2025 r. został zatem wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu. Przypomnieć bowiem należy, że przesyłka była prawidłowo awizowana i oczekiwała na odbiór we wskazanym miejscu przez okres wymagany przepisami prawa.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesione zażalenie nie podważa tej oceny.

Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.