Wyrok NSA z dnia 01 kwietnia 2026, sygn. III FZ 161/26

Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). Natomiast w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie zaś z § 1 pkt 1 rozporządzenia RM, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i w sprawach gdzie wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem wynosi do 10.000 zł – wpis stanowi 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł.

Warunkiem zastosowania zdania pierwszego art. 231 p.p.s.a. i pobrania wpisu stosunkowego jest istnienie związku bezpośredniego pomiędzy decyzją będącą przedmiotem skargi a należnością pieniężną.

W tej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja określająca Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2019 r. na kwotę 232,00 zł. Od tego typu spraw właściwy jest właśnie wpis stosunkowy określony w § 1 pkt 1 rozporządzenia RM. Tym samym Przewodnicząca Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawidłowo wezwała Skarżącego do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 100 zł. Wpis ten został określony zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Nie ma przy tym znaczenia, że strona skarżąca w jednym piśmie zaskarżyła pięć decyzji wymiarowych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie za kolejne lata podatkowe.

W myśl art. 57 § 3 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Zaskarżone decyzje są osobnymi aktami w rozumieniu powołanego przepisu i podlegają osobnemu zaskarżeniu, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Należy wskazać, że nawet ewentualne połączenie pięciu skarg do wspólnego rozpoznania nie rzutuje na możliwość zmniejszenia obciążenia finansowego strony poprzez pobranie wpisu od skargi w wysokości odpowiadającej zaskarżeniu decyzji rozstrzygającej tylko jedną sprawę. Strona skarżąca ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od każdej wniesionej skargi, chyba że z tego obowiązku została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.), bądź postanowienia przyznającego jej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.), co jednakże nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. W dacie wydania zaskarżonego zarządzenia Skarżący nie był zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Prawidłowości tego zarządzenia nie podważają więc podnoszone na obecnym etapie twierdzenia Skarżącego o jego bardzo trudnej sytuacji finansowej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.