Wyrok NSA z dnia 23 marca 2026, sygn. III FZ 163/26

Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub (ewentualnie) o zmianę w taki sposób, aby uzupełnić wyrok wydany w sprawie zgodnie z wnioskiem o jego uzupełnienie złożonym przez Skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu.

Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.

Przedmiot zaskarżenia został określony w komparycji wyroku i wobec tego przedmiotu Sąd wydał rozstrzygnięcie (uchylił w całości wyrok oraz zaskarżoną decyzję). Wskazany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Zaznaczyć należy, że Sąd pierwszej instancji stosownie do wyników kontroli legalności zaskarżonej decyzji zawarł w wyroku orzeczenie w zakresie wyznaczonym przepisami art. 145 i art. 200 P.p.s.a. Wyrokiem tym rozstrzygnięto zatem sprawę co do istoty. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zakres żądania skargi nie jest dla Sądu wiążący, a tym samym Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które zostały podniesione w skardze, bądź nie zostały w niej w ogóle podniesione. Tak też uczyniono w niniejszej sprawie, podejmując rozstrzygnięcie w zakresie uchylenia decyzji organu drugiej instancji. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się przy tym innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to tym samym, że Sąd orzekł o całości sprawy i zastosował w sprawie środki przewidziane w ustawie (P.p.s.a.). Sąd nie znalazł przy tym podstaw do zamieszczenia w wydanym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć.

Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wskazał na ugruntowane stanowisko w orzecznictwie i literaturze, zgodnie z którym wniosek o uzupełnienie wyroku nie może służyć do uzupełniania lub zmiany jego uzasadnienia przez zamieszczenie w nim kwestii zgodnie z wolą strony postępowania.

To czy wydane w sprawie orzeczenie odpowiada prawu podlega wyłącznie kontroli poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Takim środkiem nie jest natomiast wniosek o uzupełnienie wyroku.

Reasumując stwierdzić należy, że zakres wniosku o uzupełnienie, jakiego domaga się Skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie.

W konsekwencji prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o uzupełnienie, który w istocie zmierzał do zmiany rozstrzygnięcia, nie mógł być uwzględniony.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.