Skarżący pismem z dnia 22 lutego 2026 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie z dnia 29 stycznia 2026 r., wnosząc o jego uchylenie w całości lub ponowne rozpoznanie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie WSA w Gdańsku odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie prawidłowo wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tego zażalenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 1 stycznia 2026 r. (k. 204 akt sądowych), a więc 7-dniowy termin ustawowy, do którego należało uiścić brakujący wpis, upłynął 8 stycznia 2026 r. Pomimo wezwania, w 7-dniowym terminie ustawowym kwota wpisu nie wpłynęła na rachunek WSA w Gdańsku. Należy także podkreślić, że skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy. W konsekwencji prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego.
Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.