Wyrok NSA z dnia 06 maja 2025, sygn. III FZ 178/25

W przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, jemu doręcza się kierowane do strony pisma, na co wskazuje art. 67 § 5 p.p.s.a. Znaczenie pełnomocnictwa jest takie, że pełnomocnik działa w imieniu i na rzecz strony, a zatem jego działania i zaniechania traktowane są tak, jakby dokonywane były przez stronę osobiście. Brak złożenia w terminie stosownego pełnomocnictwa przez stronę uniemożliwia i zamyka przed nią jakiekolwiek działania i dochodzenie swoich praw przed sądem. Powoduje wejście do obrotu prawnego decyzji, którą strona zaskarżyła będąc niezadowolona z jej treści.

W rozpatrywanej sprawie, Skarżąca poprzez występującego w jej imieniu pełnomocnika, została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie

7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w jej imieniu oraz uiszczenie wpisu. Jednocześnie wezwanie do uzupełnienia wszystkich dostrzeżonych braków, zostało skierowane wobec Skarżącej (osoby działającej w jej imieniu) jednym pismem.

Z akt sprawy niewątpliwe wynika, że Skarżąca, mimo prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków, czemu występujący w imieniu Strony pełnomocnik nie zaprzeczył, uzupełniła ww. braki częściowo. Z urzędowego potwierdzenia odbioru (k. 75 akt sprawy) wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych zostało doręczone M. osobiście 19 grudnia 2024 r. Termin do wykonania wezwania upłynął więc z dniem 27 grudnia 2024 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazać, że Skarżąca w sposób niewątpliwy nie uzupełniła braków formalnych skargi. Nie ma wątpliwości, że mimo skutecznego

i prawidłowego doręczenia wezwania z 9 grudnia 2024 r., pełnomocnik Skarżącego nie przedłożył pełnomocnictwa, z którego wynikałoby stosowne umocowanie do działania

w imieniu Skarżącego w przedmiotowej sprawie. Co więcej, sam Skarżący okoliczności tej nie kwestionuje, przyznając w treści uzasadnienia zażalenia, że "w aktach sprawy znajdował się bowiem bezpośrednio dokument, z którego wynikało wprost, że Pełnomocnictwo zostało udzielone prawidłowo". Sam zaś fakt, że wezwanie do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego skierowano do występującego pełnomocnika, a nie samej Spółki, nie wpływa na prawidłowość podjętych decyzji procesowych. W doktrynie przyjmuje się, że jeżeli wnoszącym skargę kasacyjną jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy kierować do wnoszącego pismo pełnomocnika (vide: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Opublikowano: WKP 2024, system LEX).

W treści zażalenia nie podniesiono argumentów, które podważałyby prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia, zaś argumentację w nim przedstawioną Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jako polemikę, nie znajdującą oparcia

w okolicznościach sprawy. Z akt sprawy w sposób jasny i precyzyjny wynika, że Skarżący został wezwany przez swojego pełnomocnika, do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego. Analiza akt sprawy wskazuje, że pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, do chwili wezwania, w aktach sądowych nie znajdowało się. Orzecznictwo w sposób jasny i precyzyjny wskazuje, że złożenie pełnomocnictwa, czy jak w analizowanym przypadku – dokumentu z którego wprost wynikało, że pełnomocnictwo zostało udzielone prawidłowo do akt administracyjnych (dokument w postaci "Protokołu z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki", znajdujący się w aktach administracyjnych), nawet gdy obejmuje ono umocowanie do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3627/14 i powołane tam orzecznictwo; 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2587/17; 15 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1379/16; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1879/21; uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt I OZ 668/23). Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja przedstawiona w złożonym środku zaskarżenia, w którym pełnomocnik wywodził brak konieczności przedłożenia stosownego umocowania, w sytuacji przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa na etapie postępowania przed organami administracyjnymi.

Wobec nieuzupełnienia braku formalnego w terminie, sąd I instancji był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji.