Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 3 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Po 727/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyniku rozpoznania wniosku "A." sp. z o.o. z siedzibą w K. odmówił wstrzymania wykonania postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 5 września 2024 r., nr 3001-IEE.7113.278.2024, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej został przez Stronę złożony w skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Po 727/24.
W uzasadnieniu orzeczenia z 3 lutego 2026 r. w pierwszej kolejności wskazano, że w ramach odpowiedniego stosowania art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) kompetencja do orzekania w przedmiocie ochrony tymczasowej po wniesieniu skargi kasacyjnej należy do Sądu pierwszej instancji tak długo, jak długo po skierowaniu do niego wniosku znajduje się on w posiadaniu akt sprawy, toteż zdaniem Sądu za konieczne należało uznać rozpoznanie wskazanego wniosku przez WSA w Poznaniu.
Uzasadniając merytorycznie rozstrzygnięcie, Sąd wyjaśnił, że kluczowe znaczenie w sprawie ma okoliczność, że w zaskarżonym postanowieniu uchylono rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oraz umorzono postępowanie w całości. Powyższym aktem nie zostały nałożone na Stronę żadne obowiązki w związku z egzekucją. Zaskarżone postanowienie nie powoduje ani powstania jakichkolwiek skutków w sferze interesu prawnego Strony, ani nie nakłada nań nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Wobec powyższego nieuprawniona jest merytoryczna ocena argumentów Spółki przedstawionych we wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie Sąd zauważył, że analiza treści wniosku Skarżącej wskazuje, iż Spółka oczekuje w istocie wstrzymania prowadzonego wobec niej całego postępowania egzekucyjnego, które nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy. Sąd wyjaśnił powyższą kwestię w prawomocnym postanowieniu z 13 maja 2025 r., o sygn. akt I SA/Po 727/24, oddalającym wniosek skarżącej o wstrzymanie czynności egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie i stanowisko to zostało zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu NSA z 12 sierpnia 2025 r., o sygn. III FZ 300/25.
Pismem z 18 lutego 2026 r. Strona wniosła zażalenie, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że postanowienie o umorzeniu postępowania w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną nie jest aktem podlegającym wstrzymaniu, art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą interpretację i brak należytej oceny przesłanek "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" oraz art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej i równości stron procesu poprzez odmowę udzielenia ochrony tymczasowej.