Wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2026, sygn. III FZ 206/26

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że w języku polskim przyjęty i właściwy porządek oznaczania osoby fizycznej polega na podaniu najpierw imienia, a następnie nazwiska. Taki szyk odpowiada regułom języka powszechnie stosowanym zarówno w wypowiedziach ustnych, jak i w piśmie. Odwrócenie tej kolejności, polegające na wskazaniu najpierw nazwiska, a następnie imienia, ma charakter wyjątkowy i pozostaje uzasadnione przede wszystkim w sytuacjach techniczno-porządkowych, takich jak spisy alfabetyczne, bibliografie, ewidencje czy indeksy osobowe. Nie oznacza to jednak, aby samo zastosowanie odwróconego szyku imienia i nazwiska mogło prowadzić do wniosku, że chodzi o inną osobę niż ta, która została oznaczona zgodnie z regułą podstawową. Tego rodzaju odmienność zapisu ma bowiem charakter wyłącznie formalny i porządkowy, nie zaś materialny. Nie sposób zatem podzielić stanowiska skarżącego, że zmiana kolejności dwóch elementów tego samego oznaczenia personalnego, przy zachowaniu ich pełnej tożsamości, skutkuje zmianą osoby, której oznaczenie dotyczy. Jest to nadal ta sama osoba, oznaczona tymi samymi danymi, choć ujętymi w porządku odbiegającym od zwyczajowo przyjętego.

W niniejszej sprawie odpis zarządzenia został skutecznie doręczony za pośrednictwem platformy e-PUAP i korespondencja została skierowana na adres, którym posługuje się skarżący. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zabraniają również jednoczesnego wezwania strony do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych skargi.

Skarżący wystąpił do WSA w Poznaniu ze skargą na decyzję SKO w Poznaniu wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości, bez uiszczenia wymaganego wpisu. Słusznie więc został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. W sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a do takich należy niniejsza sprawa, pobiera się wpis stosunkowy, który zgodnie z § 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia RM wynosi, w przypadku należności mniejszej niż 10.000 zł, 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Mając na uwadze wysokość wymierzonego podatku objętego zaskarżoną decyzją organu, w zarządzeniu prawidłowo określono kwotę należnego wpisu od skargi na kwotę 100 zł.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.