Wyrok NSA z dnia 05 maja 2026, sygn. III FZ 209/26

Podstawą ustalenia daty doręczenia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w niniejszej sprawie jest przewidujący tzw. fikcję prawną doręczenia art. 73 p.p.s.a. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego artykułu.

Z brzmienia § 1 i § 4 art. 73 p.p.s.a. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia (awizo - opatrzonego datą i podpisem doręczającego). Od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma.

W niniejszej sprawie o wykonaniu czynności z art. 73 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (karta 41 akt administracyjnych). Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 16 października 2025 r., powtórnie – w dniu 24 października 2025 r. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 30 października 2025 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Od doręczonego wówczas zarządzenia Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika powinien uiścić stosowny wpis najpóźniej do dnia 6 listopada 2025r., czego nie uczynił, stąd też Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że argumentacja pełnomocnika Skarżącego zawarta w uzasadnieniu zażalenia dotycząca przyczyn nieuiszczenia wpisu w terminie (przebywanie pełnomocnika na zwolnieniu lekarskim i nieodbierania w związku z tym korespondencji), nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zażaleniowym bada jedynie legalność zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na co nie mają wpływu podnoszone w zażaleniu argumenty dotyczące przyczyn uchybienia terminowi przez pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 156 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. W niniejszej sprawie, w wyniku błędu, w sentencji zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jako numer postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wskazał: "[...]" zamiast: "[...]".

W związku z powyższym zaistniała potrzeba sprostowania sentencji zaskarżonego postanowienia, o czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł w punkcie drugim sentencji.