W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej "decyzji" ewentualnie jego uchylenie i przekazanie Sądowej pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że już z okoliczności sprawy w związku z niezasadnym naliczeniem opłaty wynika, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Opisując przebieg postępowania wskazał, że przesłanki wyrządzenia niepowetowanej szkody upatruje w wydanym w sposób bezpodstawny postanowieniu o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia w zakresie zarachowania wpłat na poczet zaległości w podatku od nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a postanowienie WSA w Łodzi odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania.
Przez wykonanie aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i, na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, w którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Sieradza z 12 sierpnia 2025 r. oddalające zarzuty w przedmiocie egzekucji administracyjnej zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutu zgłoszonego w prowadzonym postępowaniu, nie nadkłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków. Wynika to zarówno z jego zakresu, jak i charakteru prawnego. Podkreślić bowiem należy, że nie określa ono obowiązku uiszczenia konkretnej kwoty, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt, który nie nosi znamion wykonalności. Czym innym jest egzekucja z majątku skarżącego, a czym innym są zarzuty podniesione w postępowaniu egzekucyjnym gdzie strona podnosi określone okoliczności, które stoją na przeszkodzie prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Rolą organów jest zweryfikowanie tych twierdzeń. Stanowisko organu w tym zakresie nie może więc podlegać wstrzymaniu wykonania.
W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu pierwszej instancji odmawiające wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.