Wyrok NSA z dnia 26 maja 2025, sygn. III FZ 224/25

Skarżący argumentował w zażaleniu, że nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy, przez co dopiero pod koniec 2024 r. kontaktując się z sądem telefonicznie uzyskał informację, że sprawa została rozpoznana w czerwcu. Z akt sprawy wynika, że przesyłka sądowa zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy została doręczona skarżącemu w trybie art. 73 p.p.s.a. Nieodebranie przez adresata przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkuje, na mocy art. 73 p.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia. Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.

Skarżący powyższych ustaleń, wynikających z dokumentu urzędowego jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, skutecznie nie podważył. Na nieodebranej przez skarżącego przesyłce sądowej zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy znajdują się wymagane elementy m.in. wskazano datę i miejsce pozostawienia awizo. Subiektywne przeświadczenie strony o wadliwości doręczenia, nie może stanowić argumentu na rzecz niezłożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie. Należy bowiem podnieść, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie nie zostało przez skarżącego obalone w przedstawionej w zażaleniu argumentacji.

Skarżący wskazał również, że nie został mu doręczony odpis sentencji wyroku. Powyższy argument również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 139 p.p.s.a. ogłoszenie wyroku następuje przez odczytanie jego sentencji na posiedzeniu, na którym zamknięto rozprawę, o ile nie nastąpiło odroczenie jego ogłoszenia (§ 1-3). Wyroku takiego nie doręcza się stronie, gdyż stosownie do treści art. 139 § 4 p.p.s.a., doręczenie odpisu sentencji wyroku dotyczy wyłącznie wyroków wydanych na posiedzeniu niejawnym, a nie jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie na rozprawie. Oznacza to, że sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku doręczenia skarżącemu odpisu sentencji wyroku.

W konsekwencji, uwzględniając ogłoszenie wyroku w dniu 11 czerwca 2024 r., sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upływał z dniem 18 czerwca 2024 r. Dlatego wniosek skarżącego złożony w dniu 28 stycznia 2025 r., jako złożony po upływie siedmiodniowego terminu, skutkował odmową sporządzenia uzasadnienia wyroku.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.