Wyrok NSA z dnia 03 czerwca 2025, sygn. III FZ 229/25

Mając na uwadze treść pisma strony z 2 września 2024 r. WSA w Szczecinie uznał, że skarżący nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego dotyczącego decyzji organu wydanej 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. Przyczyny złożenia "Skargi-Wniosku" z 19 czerwca 2024 r., które przedstawił skarżący, nie wykazywały związku z decyzją organu wymienioną w tym piśmie. Z tego względu w ocenie sądu, skarżący nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego dotyczącego bezpośrednio decyzji organu z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. w rozumieniu formalnego wymogu skargi określnego w art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. co skutkowało koniecznością jej oddalenia.

3. Skarżący pismem z 14 października 2024 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Skarga w myśl art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarga w swojej treści powinna wskazywać jakie przepisy prawa zostały naruszone zaskarżoną uchwałą lub na podstawie jakich przepisów prawa skarżący opiera twierdzenia, że został naruszony jego interes i w czym on się przejawia. Powyższe wymogi mają charakter wymogów formalnych skargi i warunkują jej rozpatrzenie. Jak wskazuje się w orzecznictwie wymóg ten ma charakter uniwersalny w tym sensie, że dotyczy wszystkich skarg bez względu na to, kto jest ich autorem. Wymóg ten zachowuje zatem aktualność zarówno w stosunku do skarg, które zostały sporządzone przez profesjonalistę o wykształceniu prawniczym, jak też w stosunku do skarg, których autorzy wiedzy prawniczej nie posiadają (tak m.in. w postanowieniu NSA z 30 września 2011 r., II FSK 1944/22).

W razie niespełnienia wymagań z art. 57 § 1 p.p.s.a. należy stosować art. 49 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim pismem jest skarga. W tym przypadku ustawodawca przewidział inny skutek nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Odnosząc powyższe do realiów sprawy stwierdzić należy, że odrzucenie skargi przez sąd pierwszej instancji było zasadne. W istocie skarżący w terminie do tego przewidzianym nie uzupełnił braków formalnych skargi. W odpowiedzi na wezwanie pismem z 2 września 2024 r. skarżący nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji przyczyny złożenia "Skargi-Wniosku" z 19 czerwca 2024 r., które przedstawił skarżący, nie wykazują związku z decyzją organu wymienioną w tym piśmie. Zasadniczo czym innym jest ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy mocą decyzji, a czym innym podjęcie uchwały przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Tak więc oczekiwania, motywy, zastrzeżenia skarżącego dotyczą braku uchwały Rady Gminy W., nie zaś decyzji organu z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r.

W tych okolicznościach sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę, której braków formalnych skarżący nie uzupełnił pomimo wezwania do ich usunięcia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji