Wyrok NSA z dnia 18 maja 2026, sygn. III FZ 252/26

2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

2.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

2.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Warszawie zasadnie przyjął, że wezwania do uzupełnienia braku formalnego oraz braku fiskalnego skargi zostały skarżącemu prawidłowo doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje bowiem na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, że takie doręczenie nastąpiło. Z adnotacji operatora pocztowego, umieszczonych na kopercie, w której wezwania sądu pierwszej instancji zostały przesłane skarżącemu na wskazany przez niego adres, wynika, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 17 grudnia 2025 r., zaś ponowne – 30 grudnia 2025 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy w dniu 7 stycznia 2026 r. Z koperty wynika również, że w dniu 17 grudnia 2025 r. umieszczono zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma we wskazanym urzędzie pocztowym, które umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przedmiotową przesyłkę należało zatem uznać za skutecznie doręczoną z dniem 31 grudnia 2025 r. na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a.

2.3. Podkreślenia wymaga, że domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone jedynie wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością, co w tej sprawie nie miało miejsca, gdyż świadectwo faktu i daty awizowanej przesyłki nie zostało skutecznie przez skarżącą obalone. W rozpoznawanej sprawie fakt nieuzupełnienia braku formalnego skargi, jak również braku fiskalnego skargi jest bezsporny i nie jest przez skarżącego kwestionowany. Skarżący kwestionuje natomiast fakt otrzymania awiza. Należy jednak podkreślić, że stwierdzenie skarżący awiza nie otrzymał, może być rozważane wyłącznie jako przypuszczenie – żeby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musiałby uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, czego jednak w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie uczynił. Skarżący zmierza bowiem do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. W kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru oraz adnotacje na kopercie (k. 18 akt sądowych), przeciwdowodu nie może stanowić wyłącznie oświadczenie strony. Twierdzenie skarżącego o braku awiza jest zatem jednostronne, a na jego poparcie nie przedstawiła ona przekonywujących dowodów.

2.4. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, zaś w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skoro zatem, pomimo prawidłowo doręczonych skarżącemu w dniu 31 grudnia 2025 r. (w trybie zastępczym) wezwań sądu pierwszej instancji do uzupełnienia braku formalnego oraz braku fiskalnego skargi, wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania tych wezwań, nie zostały one przez stronę wykonane, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odrzucił skargę.

2.5. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.