Wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2025, sygn. III FZ 264/25

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy § 3 przywołanego przepisu w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.

Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, że Skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uregulowania zaległego wpisu od skargi została pełnomocnikowi Skarżącej doręczona 28 marca 2025 r., co oznaczało upływ ustawowego terminu do jego uiszczenia 4 kwietnia 2025 r.

Bezspornym również w rozpoznawanej sprawie jest to, że wpis od skargi został uiszczony na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zamiast na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Wpłaty dokonanej na rachunek bankowy innego sądu, niż sąd wzywający, nie można utożsamiać z wpłatą na rachunek o którym stanowi art. 219 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II GZ 597/24).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że zarzuty Skarżącej wobec zaskarżonego postanowienia są bezzasadne. Skoro opłata została omyłkowo wniesiona na rachunek innego sądu niż sąd właściwy do rozpoznania sprawy – tj. na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie w Gorzowie Wielkopolskim – to nie można uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został skutecznie spełniony. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zasadnie odrzucił skargę, gdyż brak formalny w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego nie został usunięty w ustawowym terminie. Tym samym spełnione zostały przesłanki do zastosowania sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.