W oparciu o powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi w sprawie w przypadku uznania, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i wymierzenie organowi grzywny wedle uznania sądu. Wniosła także o zasądzenie od organu kosztów postępowania w kwocie 597,00 zł. Oddzielnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed sądem pierwszej instancji i w postępowaniu zażaleniowym wedle norm przepisanych w łącznej kwocie 937,00 zł, na którą składają się: 100 zł - opłata sądowa od skargi, 17 zł - opłata skarbowa od pełnomocnictwa, 480 zł - koszty zastępstwa procesowego w sprawie skargi przed WSA, 100 zł - opłata sądowa od zażalenie, 240 zł - koszty zastępstwa procesowego w sprawie skargi przed NSA. Ponadto wniosła o przeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów w postaci: zarządzenia z 3 lutego 2026 r. w sprawie I SAB/Ke 4/26 na okoliczność przekazania skargi na bezczynność dopiero w tej dacie pomimo faktu, że skarga na brak przekazania skargi została przekazana do WSA 30 grudnia 2025 r. - a zatem spełniona została przesłanka do wymierzenia grzywny organowi, zaś odmowa wymierzenia grzywny była przedwczesna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jak natomiast stanowi art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania kompletnych akt skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Istotą regulacji z art. 55 § 1 p.p.s.a. jest przede wszystkim zdyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego przekazywania skarg do sądu. Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco - represyjny. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny(...)" oznacza, że materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie powinności określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a.
W tej sprawie Skarżąca 2 września 2025 r. złożyła za pośrednictwem SKO w Kielcach (data wpływu 4 września 2025 r.) skargę na bezczynność tego organu, która nie została przekazana do sądu w terminie trzydziestu dni, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tego względu, postanowieniem z 11 grudnia 2025 r., I SO/Ke 4/25, WSA w Kielcach wymierzył SKO w Kielcach grzywnę w wysokości 200 złotych za nieprzekazanie skargi z 2 września 2025 r. Obecnie złożony przez Skarżącą wniosek z 30 grudnia 2025 r. o wymierzenie grzywny SKO w Kielcach dotyczy ponownego wymierzenia temu organowi grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu z 2 września 2025 r. Taki wniosek jest oczywiście dopuszczalny (zob. postanowienie NSA z 6 czerwca 20212 r., I OZ 419/12). Trzeba jednak zauważyć, że 28 października 2025 r. SKO w Kielcach przekazało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skargę z 2 września 2025 r. wraz z całością akt sprawy (zob. k. 197-203). Z porównania tych dat, jednoznacznie wynika, że ponowny wniosek będący obecnie przedmiotem rozpoznania wpłynął do WSA wówczas, gdy akta sprawy wraz ze skargą strony na bezczynność SKO z 2 września 2025 r. zostały już przekazane do WSA w Kielcach. Skarga została zarejestrowana przez WSA w Kielcach pod sygnaturą I SAB/Ke 4/26).
W tych okolicznościach faktycznych sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że nałożenie na organ kolejnej grzywny jest niezasadne. Z oceną tą zgadza się Naczelny Sąd Administracyjny. Stanowiska sądu pierwszej instancji nie podważa argumentacja zawarta w zażaleniu. Należy podkreślić, że nie ma podstaw, aby uchylić zaskarżone postanowienie tylko z tego powodu, że Skarżąca jest niezadowolona z jego treści. Słusznie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że wymierzona poprzednio grzywna podziałała na organ w sposób dostatecznie mobilizujący. Organ ten chociaż z pewnym uchybieniem terminu, ale bez dodatkowych ponagleń, dopełnił wszystkich obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zatem odmowę ponownego wymierzenia organowi grzywny uznać należy za usprawiedliwioną.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.