Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego na obecnym etapie postępowania jest kwestia zgodności z prawem postanowienia Sądu pierwszej instancji w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF).
Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w art. 86 i następnych p.p.s.a. ustawodawca przewidział możliwość przywrócenia uchybionego terminu. Określił jednocześnie przesłanki, które pozwalają na przywrócenie terminu oraz przesłanki, których skutkują niedopuszczalnością przywrócenia terminu.
W świetle art. 86 i art. 87 p.p.s.a., warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest łączne spełnienie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, jednocześnie dokonanie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych.
Wskazać należy, że do podmiotu wnioskującego o przywrócenie terminu należy takie umotywowanie wniosku, dodatkowe poparcie swoich twierdzeń niezbędną dokumentacją, aby w sposób możliwie wyczerpujący i przekonujący dla sądu administracyjnego uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu. Z uwagi na charakter sądu kasacyjnego, który sprowadza się jedynie do badania prawidłowości działania sądu pierwszej instancji, a nie do powtórnego merytorycznego rozpoznania danej sprawy, wspomniane okoliczności muszą zostać wykazane na etapie rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu przez sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że złożenie pisma w organie podatkowym nie jest równoznaczne z zachowaniem terminu do wniesienia pisma do Sądu. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że skarżący w postępowaniu sądowym powinni składać pisma bezpośrednio do Sądu lub listownie z pomocą Poczty Polskiej lub w formie elektronicznej z pomocą ePUAP.
Należy zauważyć, że Skarżący zostali prawidłowo pouczeni, że wypełniony formularz należy przesłać w podanym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (7 dni od doręczenia wezwania). Termin ten upływał z dniem 14 stycznia 2025 r. Skarżący jednak, wbrew wezwaniu, nie złożyli odpowiedniego pisma w WSA we Wrocławiu, ale w centrum obsługi podatnika Urzędu Skarbowego w O. (pisma zostały nadane przesyłką poleconą w placówce pocztowej dopiero 21 stycznia 2025 r.), a więc po upływie wyznaczonego siedmiodniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych.
W związku z tym, iż strona skarżąca mimo pouczenia, nie dostosowała się do wskazówek Sądu, nie można stwierdzić jej braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na skarżących ciążył obowiązek dopilnowania, aby pisma zostały złożone lub wysłane do Sądu we właściwym terminie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skarżący nie dochowali należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy, składając pisma skierowane do Sądu za pośrednictwem organu powinni się liczyć z tym, że organ podatkowy może nie przekazać ich pisma we właściwym terminie. Oceny tej nie podważają zarzuty i argumentacja podniesiona w złożonym zażaleniu.
Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji, odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.