Wyrok NSA z dnia 16 lipca 2026, sygn. III FZ 274/26

W niniejszej sprawie skarżący we wniesionej do sądu skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zasadnie wskazano w zażaleniu, że okoliczność ta wykluczała możliwość wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego przed rozpoznaniem tego wniosku. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że brak było podstaw do odrzucenia skargi na tej podstawie.

Niezależnie jednak od powyższego podstawą odrzucenia skargi w rozpoznawanej sprawie był również art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który to przepis może stanowić samoistną podstawę odrzucenia skargi.

Odnosząc się do tej podstawy odrzucenia skargi zauważyć należy, że stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 p.p.s.a. oraz art. 47 tej ustawy. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygorem właściwym dla nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie co wynika z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu obarczona była brakiem formalnym – nie została podpisana. W związku z powyższym skarżący został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 czerwca 2025 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi) poprzez podpisanie skargi ewentualnie nadesłanie jej podpisanego odpisu. Skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi i obowiązku tego nie dopełnił w zakreślonym terminie, będąc jednocześnie poinformowanym, jakie skutki wynikają z jego niedopełnienia.

Za trafne należało więc uznać rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji. WSA w Poznaniu był zatem obowiązany skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że podniesiona przez skarżącego argumentacja dotycząca stanu zdrowia może stanowić przedmiot rozważań w toku rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (również wniesionego przez skarżącego).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.