Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
4. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Z treści art. 220 § 1 p.p.s.a., wynika zaś. Że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie, skarżący został wezwany do usunięcia braku fiskalnego i formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
Do skutecznego doręczenia pisma wzywającego do uzupełnienia braków skargi doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej
skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Ustawa wprost więc stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego, czyli 14-go dnia. W przypadku odebrania przesyłki po tym terminie nie można przyjąć innego dnia, niż wskazuje ustawa. Potwierdza to orzecznictwo, m.in. w postanowieniu z 26 września 2019 r., II FZ 98/19 oraz z 15 lutego 2016 r., II FSK 1762/15, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a.".
W niniejszej sprawie przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku skargi była dwukrotnie awizowana w dniach: 13 stycznia 2026 r. i powtórnie 23 stycznia 2026 r., a zatem, stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a., prawidłowo uznano ją za doręczoną stronie z dniem 29 stycznia 2026 r. Słusznie zatem przyjął sąd pierwszej instancji, że termin 7-dniowy na uzupełnienie braku skargi upływał 5 lutego 2026 r.
W tej sytuacji sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarga nie może być rozpoznana, albowiem jej braki zostały uzupełnione po terminie, co aktualizując przesłanki stosowania art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkowało jej odrzuceniem.
Mając na względnie przytoczone wcześniej regulacje, stwierdzić należy, że postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę strony odpowiadało prawu. Okoliczności związane niewłaściwym działaniem operatora publicznego, tj. wydaniem stronie przesyłki po upływie terminu do jej odbioru, nie mogą wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. Mogłyby one ewentualnie zostać wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, z akt sprawy nie wynika jednak, żeby strona, pomimo pouczenia w zaskarżonym postanowieniu, taki wniosek złożyła.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.