Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Po 180/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") odrzucił skargę Spółdzielni [...] w T. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółdzielnia") oraz nakazał zwrócić mu kwotę 276 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie (dalej: "SKO", "Organ") z 7 stycznia 2025 r., w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc październik 2024 r.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 10 marca 2025 r., wezwano pełnomocnika skarżącej spółdzielni do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 marca 2025 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej nadesłał jedynie wymagane pełnomocnictwo. Z akt sprawy wynika, że do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie został uzupełniony brak formalny w postaci złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej, w postaci odpisu z KRS.
Przesyłka zawierająca ww. wezwania została doręczona pełnomocnikowi Spółdzielni (k. 30 i 35 akt sądowych). W przewidzianym prawem terminie Skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków formalnych, przedkładając jedynie pełnomocnictwo do działania w imieniu strony skarżącej. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 29 w zw. z art. 16 § 2 oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sąd I instancji odrzucił skargę oraz zwrócił wpis sądowy od skargi.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
1) art. 46 i 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) (dalej p.p.s.a.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że art. 46 i 47 p.p.s.a. określają wymogi formalne skargi jako pisma procesowego. Jednakże w świetle literalnej treści tych przepisów nie istnieje wymóg załączenia do skargi wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). Przepisy te wskazują jedynie na obowiązek podania numeru KRS, a w przypadku jego braku - numeru rejestrowego, stosownie do charakteru strony. W niniejszej sprawie strona skarżąca podała numer KRS zarówno w uzupełnionym pełnomocnictwie jak i w samej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w miejscu oznaczenia stron skargi, co umożliwiało Sądowi weryfikację danych identyfikacyjnych i reprezentacyjnych w ogólnodostępnym rejestrze publicznym. Wymaganie załączenia dodatkowego dokumentu (wydruku KRS) stanowiło nadmierny formalizm, niewynikający wprost z przepisów ustaw) i jako takie nie może być podstawą do uznania, że skarga nie spełnia wymogów formalnych. Działanie Sądu należy zatem ocenić jako nieuprawnione i bezcelowe zaostrzenie ustawowych wymagań;
2) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi pomimo skutecznego uzupełnienia przez stronę braków formalnych w wyznaczonym terminie. Strona skarżąca przedłożyła pełnomocnictwo oraz wskazała numer Krajowego Rejestru Sądowego, umożliwiający identyfikację i weryfikację umocowania osób działających w jej imieniu. Wbrew stanowisku Sądu, z literalnej treści przepisów nie wynika obowiązek załączenia wydruku z KRS - wystarczające jest podanie numeru rejestrowego, co strona uczyniła dwukrotnie. Sąd, dysponując numerem KRS oraz nieograniczonym dostępem do ogólnodostępnego rejestru, był w stanie samodzielnie zweryfikować umocowanie osób reprezentujących skarżącą, co wynika zarówno z zasady szybkości postępowania, jak i zasady współdziałania organów wymiaru sprawiedliwości z uczestnikami postępowania. W tej sytuacji uznanie, że brak przedłożenia wydruku z KRS stanowi nieuzupełniony brak formalny skargi, należy ocenić jako przejaw nadmiernego formalizmu, nieznajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Przerzucenie na stronę obowiązku dostarczania dokumentów, do których Sąd ma pełny dostęp, prowadzi do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania i narusza zasadę zaufania do organów państwa oraz prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki;