1.3. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi mimo braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a., a zatem odrzucenie skargi było nieuprawnione. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do dalszego rozpoznania.
2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
2.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
2.2. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis. Z kolei art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Jeżeli wpis od skargi nie zostanie uiszczony, sąd wzywa stronę do jego uiszczenia w wyznaczonym terminie. Bezskuteczny upływ tego terminu, przy prawidłowym pouczeniu o rygorze odrzucenia skargi, obliguje sąd do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a.
2.3. W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarga podlegała wpisowi sądowemu w kwocie 500 zł. Wprawdzie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jednak wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania, a następnie, po wniesieniu sprzeciwu, zarządzenie referendarza sądowego w tym przedmiocie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 września 2025 r. W konsekwencji nie doszło do zwolnienia skarżącego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Aktualny pozostał zatem obowiązek uiszczenia wpisu od skargi.
W związku z tym prawidłowo wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 kwietnia 2025 r. przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Wezwanie zawierało oznaczenie kwoty wpisu, siedmiodniowy termin do jego uiszczenia oraz pouczenie, że niewykonanie wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Tym samym strona została jasno poinformowana zarówno o czynności, którą powinna podjąć, jak i o negatywnych skutkach jej zaniechania.
2.4. Nie budzi również zastrzeżeń ustalenie sądu pierwszej instancji co do skuteczności doręczenia wezwania. Wezwanie skierowane do pełnomocnika skarżącego doręczono w dniu 10 października 2025 r. do rąk upoważnionego pracownika adresata. Doręczenie to odpowiadało art. 67 § 5 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustanowiono pełnomocnika albo osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Odbiór przesyłki został potwierdzony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a sposób doręczenia został odnotowany przez doręczającego. Sąd pierwszej instancji zasadnie więc przyjął, że wezwanie zostało doręczone skutecznie.
Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu, liczony od dnia następującego po dniu doręczenia wezwania, rozpoczął bieg 11 października 2025 r. i upłynął 17 października 2025 r. Wpis nie został uiszczony w tym terminie. Co więcej, jak wynika z zapisku urzędowego sporządzonego 14 listopada 2025 r., opłata nie wpłynęła na rachunek sądu również do dnia 13 listopada 2025 r. Oznacza to, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia przesłanki zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. były spełnione.
2.5. Zarzut zażalenia sprowadza się w istocie do ogólnego twierdzenia, że nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi. Skarżący nie wskazał jednak żadnych konkretnych okoliczności, które podważałyby ustalenia sądu pierwszej instancji. Nie zakwestionował skutecznie wysokości wpisu, prawidłowości wezwania, skuteczności jego doręczenia ani tego, że wpis nie został uiszczony w wyznaczonym terminie. Sama polemika z rozstrzygnięciem, niepoparta wykazaniem uchybienia procesowego, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Nie ma również znaczenia, że skarżący domaga się merytorycznego rozpoznania skargi. Warunkiem nadania jej dalszego biegu było bowiem uiszczenie należnego wpisu sądowego albo skuteczne uzyskanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Żadna z tych przesłanek nie została spełniona. Skoro skarga pozostała nieopłacona mimo prawidłowego wezwania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie był zobowiązany do jej odrzucenia.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a., ponieważ mimo wezwania należny wpis od skargi nie został uiszczony.
2.6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.