1.3. Na powyższe postanowienie skarżąca wywiodła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
2.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
2.2. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Należy podkreślić, że instytucja uzupełnienia wyroku nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy ani rozszerzeniu zakresu orzekania ponad granice wyznaczone przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Jak przy tym słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2015 r., II FSK 3502/14; Komentarz do art. 157 – Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el.2019).
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2026 r. oddalił skargę strony na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania zabezpieczającego. Sentencja tego wyroku zawiera rozstrzygnięcie co do całości skargi, ponieważ sąd pierwszej instancji orzekł o żądaniu strony, uznając skargę na bezczynność za niezasadną. Nie można więc przyjąć, że sąd nie orzekł o przedmiocie sprawy.
Argumentacja zażalenia sprowadza się w istocie do zakwestionowania sposobu, w jaki sąd pierwszej instancji ujął przedmiot skargi oraz do twierdzenia, że wyrok z 26 lutego 2026 r. nie odnosił się do rzeczywistego problemu podnoszonego przez stronę, tj. do – jak wskazano w zażaleniu – bezczynności organu w sprawie nieumorzenia z urzędu postępowania wszczętego na podstawie zarzutu złożonego do zarządzeń zabezpieczenia. Tego rodzaju twierdzenia nie wykazują jednak niekompletności sentencji wyroku w rozumieniu art. 157 § 1 p.p.s.a. Są one polemiką z merytoryczną oceną sprawy dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Innymi słowy, strona nie twierdzi, że sąd pierwszej instancji pozostawił bez rozstrzygnięcia odrębny akt, czynność, bezczynność lub przewlekłość objętą skargą. Strona twierdzi natomiast, że sąd błędnie zrozumiał skargę, błędnie określił jej przedmiot i w konsekwencji błędnie ją oddalił. Taki zarzut mógłby być podnoszony w środku zaskarżenia od wyroku, a nie w trybie wniosku o jego uzupełnienie. Art. 157 § 1 p.p.s.a. nie jest instrumentem służącym do zastępczego kwestionowania wyroku ani do wymuszenia ponownego rozpoznania sprawy pod inną, postulowaną przez stronę, formułą przedmiotu skargi.
2.4. Prawidłowe było również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie odmowy sprostowania wyroku i jego uzasadnienia. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia dotyczy wyłącznie uchybień oczywistych, technicznych, natychmiast rozpoznawalnych, takich jak omyłkowe oznaczenie daty, nazwiska, sygnatury, organu, błędy pisarskie czy rachunkowe. Nie może ono prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia, zmiany przedmiotu sprawy, uzupełnienia argumentacji sądu ani dopisania do uzasadnienia twierdzeń strony, które sąd – w ocenie strony – powinien był przytoczyć lub rozważyć.
2.5. Żądanie skarżącej nie dotyczyło oczywistej omyłki pisarskiej, rachunkowej ani innej niedokładności w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. W istocie zmierzało ono do zmiany określenia przedmiotu sprawy oraz do uzupełnienia uzasadnienia wyroku o elementy argumentacji przedstawianej przez stronę. Tak sformułowane żądanie pozostaje poza zakresem instytucji sprostowania orzeczenia. Sprostowanie nie służy bowiem do tego, aby nadać orzeczeniu takie brzmienie, jakie strona uważa za właściwe, lecz jedynie do usunięcia oczywistych omyłek w treści orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla przy tym, że w postępowaniu wywołanym wnioskiem o uzupełnienie wyroku nie bada się ponownie zasadności skargi na bezczynność organu ani trafności argumentów strony dotyczących postępowania zabezpieczającego.
2.6. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnął o całości skargi, a żądania strony w istocie zmierzały do podważenia treści wyroku i jego uzasadnienia, a nie do usunięcia rzeczywistej niekompletności sentencji lub oczywistej omyłki, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
2.7. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.