Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Sz 85/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej: "Organ") z 16 grudnia 2025 r. w sprawie ze skargi P. K. (dalej: "Skarżący") w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, we wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Skarżący przytoczył treść ustawowych przesłanek instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia i argumentował, że prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne. W ocenie Skarżącego egzekwowany obowiązek wygasł w wyniku przedawnienia, a operat szacunkowy jest dotknięty zasadniczymi wadami. Suma oszacowania została zdaniem Skarżącego zaniżona, a dalsza egzekucja doprowadzi do sprzedania mieszkania i nieodwracalnego uszczuplenia majątku Skarżącego. W opinii Skarżącego odzyskanie mieszkania może okazać się w przyszłości niemożliwe.
Sąd pierwszej instancji podkreślił w uzasadnieniu postanowienia, że bez znajomości rzeczywistej kondycji finansowej, majątkowej Skarżącego, jego położenia ekonomicznego, życiowego we wszystkich istotnych aspektach, nie sposób bowiem prawidłowo ocenić, czy i ewentualnie w jakim zakresie wykonanie zaskarżonego postanowienia obiektywnie wiązać się może z wyrządzeniem znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem, zażaleniem z 27 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Skarżącego zaskarżył postanowienie i wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzających je czynności egzekucyjnych dotyczących udzielenia przybicia nieruchomości lokalowej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania aktu, podczas gdy wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do powstania skutków o charakterze nieodwracalnym oraz wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że nieruchomość objęta egzekucją nie stanowi składnika majątkowego o charakterze inwestycyjnym lub ubocznym, lecz pozostaje faktycznym centrum funkcjonowania rodziny Skarżącego. Podkreślono, że w lokalu tym na stałe zamieszkuje syn Skarżącego, natomiast sam Skarżący przebywa w nim okresowo, w szczególności w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ciężko chorą małżonką podczas jej diagnostyki oraz leczenia. Jak wskazano, stan zdrowia małżonki Skarżącego powoduje, że konieczne jest jego osobiste zaangażowanie w proces leczenia, co uzasadnia jego obecność w lokalu, gdzie prowadzone jest leczenie. W tych okolicznościach – zdaniem pełnomocnika Skarżącego – wykonanie aktu i doprowadzenie do przeniesienia własności lokalu skutkowałoby nie tylko powstaniem szkody majątkowej, lecz także realnym zagrożeniem dla zdrowia i życia małżonki Skarżącego poprzez ograniczenie możliwości zapewnienia jej właściwej opieki i kontynuacji leczenia.