Wyrok NSA z dnia 30 lipca 2026, sygn. III FZ 335/26

Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Instytucja sprostowania służy wyłącznie usunięciu takich wad orzeczenia, które mają charakter techniczny, są oczywiste i nie dotyczą merytorycznej treści rozstrzygnięcia ani ustaleń stanowiących jego podstawę. W tym trybie nie jest dopuszczalne dokonywanie ponownej oceny okoliczności sprawy, uzupełnianie argumentacji sądu ani nadawanie orzeczeniu treści odpowiadającej stanowisku strony.

Żądanie skarżącej dotyczące sprostowania postanowienia poprzez wskazanie, że sędzia WSA nie złożył oświadczenia, o którym mowa w art. 22 § 2 p.p.s.a., nie mieści się w zakresie zastosowania art. 156 p.p.s.a. Podobnie należy ocenić żądanie wskazania w postanowieniu, że sędzia nie złożył wiarygodnego wyjaśnienia a oświadczenie. Skarżąca w ten sposób nie zgadza się z ustaleniami Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętymi w ramach kontroli zaskarżonego postanowienia.

Nie znajduje również podstaw żądanie uzupełnienia postanowienia o wyjaśnienie wszystkich wskazywanych przez skarżącą, a w jej ocenie uprawdopodobnionych, okoliczności dotyczących naruszenia przepisów postępowania przez sędziego WSA. Tryb sprostowania orzeczenia nie służy uzupełnianiu jego uzasadnienia o kwestie, które zdaniem strony powinny zostać w nim dodatkowo rozważone. Tym bardziej nie może prowadzić do zamieszczenia w orzeczeniu ustaleń dotyczących naruszeń procedury, których Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym postanowieniu nie stwierdził.

W istocie argumentacja przedstawiona we wniosku stanowi polemikę skarżącej z oceną przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zmierza do nadania postanowieniu odmiennej treści, zgodnej ze stanowiskiem skarżącej. W konsekwencji brak jest podstaw do sprostowania postanowienia w tym zakresie.