Wyrok NSA z dnia 13 lipca 2026, sygn. III FZ 335/26

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie WSA w Poznaniu odpowiada prawu.

Wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.), bądź też na wniosek strony lub żądanie sędziego (art. 19 p.p.s.a.). W pierwszym ze wskazanych przypadków przyczyny wyłączenia sędziego zostały enumeratywnie wymienione, a zatem tworzą one katalog zamknięty, co wyłącza możliwość stosowania wykładni rozszerzającej. Natomiast na wniosek strony (bądź na żądanie sędziego) sąd wyłącza sędziego, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Przy czym stosownie do art. 20 powołanej ustawy, to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Ponadto, postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a. poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko i argumentację WSA w Warszawie co do braku podstaw uzasadniających wyłączenie od orzekania w sprawie sędziego objętego wnioskiem, tak z mocy ustawy (art. 18 p.p.s.a.), jak i w oparciu o wniosek skarżącej (art. 19 p.p.s.a.).

Sędzia, którego dotyczył wniosek o wyłączenie od orzekania, w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji złożył wymagane w art. 22 § 2 p.p.s.a. oświadczenie. Autorytet moralny sędziego przemawia zaś za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i uprawdopodobnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z 2 lipca 2026 r., III FZ 289/26).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, we wniosku skarżącej o wyłączenie sędziego WSA oraz w rozpoznawanym zażaleniu brak jest wskazania okoliczności i argumentów, które podważałyby prawdziwość oświadczenia złożonego przez sędziego objętego wnioskiem. Skarżąca w zażaleniu nie podniosła żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Przedstawione twierdzenia opierają się na przypuszczeniach, że sprawy dotyczące organów KAS mogą wiązać się z odpowiedzialnością osób, które mogły pozostawać lub pozostają w relacjach z sędzią. Tego rodzaju ogólne rozważania nie stanowią uprawdopodobnienia istnienia okoliczności mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w rozumieniu art. 19 p.p.s.a. Skarżąca sama przyznaje, że "nie ma żadnej wiedzy na temat jakichkolwiek okoliczności dotyczących Sędziego D.". Oznacza to, że wniosek o wyłączenie sędziego nie został oparty na faktach, lecz na domniemaniach. Skarżąca nie wskazała ani osób, ani relacji, ani zdarzeń, które mogłyby prowadzić do powstania uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego. Tak sformułowane zarzuty nie mogą stanowić podstawy wyłączenia sędziego.

W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że złożony w sprawie wniosek o wyłączenie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.