Pismem z 30 stycznia 2026 r. skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, zaskarżyła je w całości i zarzuciła: naruszenie przepisów prawa materialnego polegających na niewłaściwym ich zastosowaniu wskazanych w zaskarżonym postanowieniu oraz błędnej wykładni polegających na uznaniu przez Sąd, że skarżąca mimo to, iż była chora w okresie od 29 października 2025 r. do 18 grudnia 2025 r. to jednak miała możliwość odbioru przesyłki w placówce pocztowej zawierającej zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Kielcach z 28 października 2025 r. o ostatecznym wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500,00 złotych z uwagi, iż może chodzić, podczas gdy zaświadczenie lekarskie, które skarżąca dołączyła do swego wniosku precyzyjnie wskazuje, iż skarżąca nie może chodzić co powinno skutkować uznaniem złożonego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenie wpisu od skargi. Nadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa poprzez przedwczesne wydanie zaskarżonego postanowienia tj. w dniu 5 stycznia 2026 r. wysłanego do B. M. 7 stycznia 2026 r., podczas gdy pismem wysłanym do skarżącej dnia 31 grudnia 2025 r. odebranym przez skarżącą 15 stycznia 2026 r. i uzupełnionym przez skarżącą dnia 22 stycznia 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał skarżącą do podpisania zażalenia z dnia 29 grudnia 2025 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 28 listopada 2025 r. w sprawie niniejszej w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z 12 marca 2025 r.
Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wedle natomiast art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Jednym z przewidzianych w art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. warunków przywrócenia terminu przez sąd jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w przekroczeniu terminu. Wskazane uprawdopodobnienie powinno dawać wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Z kolei kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której nie da się przezwyciężyć.
W rozpoznawanej sprawie w piśmie z 29 grudnia 2025 r. pt. "Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500,00 złotych" skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi (k. 51 akt sądowych), wniosek ten został podpisany przez skarżącą, dlatego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut przedwczesnego wydania zaskarżonego postanowienia tj. w dniu 5 stycznia 2026 r.
W odniesieniu do argumentacji skarżącej dotyczącej przesłanego zaświadczenia zauważenia wymaga, że akta sprawy nie zawierają wskazanego zaświadczenia. W piśmie skarżącej z 29 grudnia 2025 r. pt. "Zażalenie" na postanowienie WSA w Kielcach z 28 listopada 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi – skarżąca w uzasadnieniu powołuje się na długotrwałą chorobę, podaje jako dowód kserokopię zaświadczenia lekarskiego – jednak takiego dokumentu nie dołączono również do zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu co do braku podstaw do przywrócenia skarżącej terminu do uiszczenia wpisu. Sąd ten prawidłowo uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu od skargi. Samo powołanie się na długotrwałą chorobę nie jest wystarczające do zastosowania art. 86 § 1 p.p.s.a. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie, że stan zdrowia rzeczywiście uniemożliwiał dokonanie czynności w terminie, mimo zachowania należytej staranności, w tym także skorzystanie z pomocy osoby trzeciej. Skarżąca nie przedstawiła okoliczności ani dokumentów pozwalających przyjąć, że charakter i przebieg choroby uniemożliwiały jej odbiór korespondencji sądowej, uiszczenie wpisu bądź posłużenie się w tym zakresie pomocą innej osoby. Sam fakt trwania choroby od 29 października 2025 do 18 grudnia 2025 r. nie przesądza zatem o braku winy w uchybieniu terminowi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.