Wyrok NSA z dnia 15 lipca 2026, sygn. III FZ 343/26

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że w tej sprawie nie wystąpiła wymagana prawem przesłanka przywrócenia terminu w postaci uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu. Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do uiszczenia brakującej kwoty wpisu od skargi nastąpiło bez jego winy.

Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego skargi wraz z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi Skarżący odebrał osobiście 18 marca 2026 r., co potwierdza czytelny podpis Skarżącego złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 59). W związku z tym bieg siedmiodniowego terminu na uzupełnienie braku formalnego oraz fiskalnego skargi upływał z dniem 25 marca 2026 r. W zakreślonym terminie, tj. 18 marca 2026 r. Skarżący wykonał zobowiązanie w części dotyczącej braków formalnych skargi, uzupełniając korespondencję za pośrednictwem ePUAP. Natomiast nie uzupełnił braku fiskalnego skargi.

Nieprzekonujące są twierdzenia Skarżącego, że nie odebrał przesyłki z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi osobiście. Skoro fakt ten potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy (k. 59). Potwierdzenie odbioru pisma jest dokumentem urzędowym. Zawarte w nim informacje dotyczące czynności podjętych przez operatora pocztowego w celu doręczenia przesyłki korzystają z domniemania prawdziwości oraz zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Samo gołosłowne twierdzenie Skarżącego, że złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpis nie należy do niego, nie podważa wskazanego domniemania. Wbrew temu co podniósł w zażaleniu Skarżący, ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika by już w okresie 18 marca 2026 r. przebywał za granicą. Załączona wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu kopia biletu wskazuje m.in. na podróż z Włoch do kraju 21 marca 2026 r. Natomiast, z załączonych kopii biletów nie wynika data początkowa pobytu we Włoszech. Skarżący nie przedstawił potwierdzenia, że w dniu doręczenia wezwań przebywał już we Włoszech, albowiem załączone kopie biletów nie wskazują kiedy nastąpił wyjazd z Polski do Włoch.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołane przez Skarżącego okoliczności, a więc: śmierć ojca partnerki i związane z nią podróże oraz obowiązki administracyjne i rodzinne, nie mogą uprawdopodabniać brak winy w nieuiszczeniu brakującej kwoty wpisu sądowego od skargi. Sąd podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że o ile Skarżącemu mógł w tym okresie towarzyszyć duży stres i wiele obowiązków rodzinnych, to jednak trudno przyjąć, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby uniknąć negatywnych konsekwencji uchybienia terminu do uiszczenia brakującej kwoty wpisu od skargi. Zwłaszcza, że obowiązkiem strony postępowania jest takie zorganizowanie spraw osobistych, rodzinnych, zawodowych, aby jej interesy procesowe nie doznały uszczerbku. Jak już wskazano na wstępie, od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych, zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu czynności procesowych. O braku zaś winy można mówić, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem we wniosku o przywrócenie terminu wnioskodawca sam przyznał, że cyt. ,,(...) w natłoku spraw i stresu zapomniałem o wykonaniu dopłaty w wysokości 300 zł". Zaniechanie przez Skarżącego podjęcia działań w tym zakresie świadczy o niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu spraw i tym samym o winie Skarżącego.

Reasumując, należy zaaprobować ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że Skarżący nie uprawdopodobnił, jakoby uchybienie terminu do uiszczenia brakującej kwoty wpisu od skargi miało charakter niezawiniony, a tym samym nie wykazał zasadności zastosowania art. 86 § 1 p.p.s.a, wyklucza to możliwość przywrócenia terminu na podstawie art. 87 § 2 p.p.s.a. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że orzeczenie sądu pierwszej instancji, odmawiające przywrócenia terminu, odpowiadało prawu. Jednocześnie w złożonym zażaleniu nie wskazano żadnego zarzutu naruszenia przepisów prawa, a samo niezadowolenie Skarżącego z wyniku sprawy, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.