Wyrok NSA z dnia 16 lipca 2026, sygn. III FZ 350/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucając zażalenie wyjaśnił, że skarżąca, mimo wezwania nie sporządziła zwięzłego uzasadnienia zażalenia. W konsekwencji sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 oraz art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), postanowił o odrzuceniu zażalenia.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany i zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. Wyjaśniła, że nie posiada środków finansowych na wnoszenie opłat.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia.

W rozpoznawanej sprawie zażalenie wniesione przez skarżącą zawierało braki formalne (brak było uzasadnienia wniesionego zażalenia oraz brak było wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia), a zatem zasadnie wezwano skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych. W ustawowym terminie siedmiodniowym wyznaczonym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z 13 marca 2026 r. skarżąca uzupełniła jedynie jeden z braków formalnych zażalenia, tj. wskazała, że domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Nie uzupełniła natomiast drugiego z braków formalnych zażalenia, a mianowicie nie uzasadniła wniesionego środka zaskarżenia. Tym samym zaistniała obligatoryjna przesłanka do odrzucenia zażalenia wskazana w art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym prawidłowo postanowił WSA w Poznaniu w zaskarżonym postanowieniu.

Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.